Digitale speeltuin voor de bovenlaag

1 oktober 2014

Radiohead-opperhoofd Thom Yorke heeft zonder aankondiging zijn tweede soloalbum uitgebracht via BitTorrent, een site die ik voornamelijk ken van vrienden die veel en illegaal films downloaden. Het is hoofdstuk zoveel in de strijd van de artiest tegen het systeem ‘niet-kopen-maar-downloaden’, een strijd die steeds meer begint te lijken op een digitale speeltuin voor de financiële bovenlaag van de popartiesten.

Het systeem BitTorrent houdt in dat ‘we ‘ liedjes en albums in stukjes downloaden van particulieren, dit stukje van A, dat stukje van B, totdat het nummer of het album compleet is. Yorke wenst via BitTorrent goedkope en gratis downloadaanbieders als Spotify te ontlopen. Mission completed: de teller staat op ruim 100.000 gedownloade exemplaren, en Yorke vraagt zes euro per download, ergo, zes ton binnen.

Een jaar of wat geleden pionierde Yorke’s groep Radiohead met een albumdownload waarvan ‘we’ zelf de prijs mochten bepalen. Die tijd is voorbij. Gratis kon toen en kan nog, bewijst de omstreden deal tussen supermegagroep – aan megasuperlatieven geen gebrek – U2 en Apple. Wie lid is van de gemeenschap iTunes kreeg de nieuwe U2 gratis aangeboden. An offer you couldn’t refuse, althans, niet iedereen. Veel accounthouders vonden Some Sense in hun muziekbakje omdat ze alles wat iTunes aanbiedt in hun bakje vinden. De knop daartoe hebben ze namelijk aangevinkt. Anderen kregen een soort verjaarsmail met instructies hoe U2 te downloaden. Geen probleem daar, wel bij de eerste groep, tenminste voor wie U2 niet wenst te beluisteren. De download verwijderen bleek nogal lastig. Vervelend, maar een groot probleem mag het niet heten – je weet dat je alles binnen krijgt. Sommige visgraten zijn ook lastig te verwijderen, maar wie het vrijdagse visabonnement weigert, heeft daar geen last van. Apple heeft inmiddels maatregelen genomen die de beledigde softies – ‘Geen U2 in mijn iTunes’ – integer hebben gehouden.

Beyoncé is de rock ’n’ roll te snel afgeweest. De arrenbie-wereldster bracht zonder enige vooraankondiging een reeks liedjes uit, voorzien van filmpjes, tezamen een cd met bewegend beeld. Paniek alom, want zo iets kan natuurlijk niet in een tijd dat iedereen iedereen de godganse dag in de gaten houdt. Geen surprises voor 5 december graag.

Het nut van acties als die van Thom Yorke, U2 en Beyoncé is marginaal, zo niet nihil. De vooruitgang houden ze niet tegen, de niet-zo-megazanger, -groep en -zangeres – David Olney, Jenee Halstead en First Aid Kit, to name a few – kunnen zich het risico niet veroorloven, en de fans blijven hen hoe dan ook trouw. Die kopen zelfs te zijner tijd de digitale muziekuiting op de normale drager – de cd. If music be the food of love, play on, aldus Edward de Vere, the real Shakespeare. Jammer dat de speeltuin dat liefdesvoedsel ondergeschikt maakt aan het spel om aandacht. Let it be known dat de media nauwelijks aandacht hebben voor de titel van Thom Yorke’s album – het heet Tomorrow’s Modern Boxes – en al helemaal niet voor of het wat voorstelt. I rest my case.