Doc Watson: eerbetoon aan folkgrootheid

30 mei 2012

Met zijn warme bariton, fenomenale gitaartechniek en zachtmoedige stijl, wist Doc Watson als geen ander traditionele Amerikaanse folk toegankelijk te maken voor een modern publiek. Afkomstig uit Deep Gap, North Carolina, waar hij vanwege een ooginfectie reeds als baby zijn zicht verloor, leerden zijn ouders Watson om voor zichzelf op te komen en hard te werken. Hij was op zijn gehoor aangewezen en muziek werd zijn uitlaatklep. Als tiener kocht hij een gitaar en hij bleek een natuurtalent dat binnen de kortste keren liedjes kon naspelen van de bekende folk-, blues-, bluegrass- en countryartiesten uit die tijd. Hij trouwde met de dochter van de countryviolist Gaither Carlton en kreeg met haar twee kinderen, Eddy Merle (1949) en Nancy Ellen (1951).

Als lid van de Jack Williams’ Country & Western Swing Band speelde Doc Watson met zijn gitaar vaak de vioolpartijen en ontwikkelde zo een belangrijk aspect van zijn karakteristieke geluid. Met de opkomst van de folkrevival in de late jaren vijftig, vroege jaren zestig, was Watson de juiste man op de juiste plek en groeide hij door zijn authentieke, emotionele, en toch toegankelijke stijl uit tot een fenomeen. Zijn optreden op het befaamde Newport Folk Festival in 1963 bezorgde hem de doorbraak en leidde vanaf 1964 tot een reeks schitterende albums, zowel solo als met zijn (gitaar en banjo spelende) zoon Merle. Ze groeiden uit tot een van de populairste acts in het folkcircuit en bleven zelfs populair toen de folkrevival eind jaren zestig wegebde.

Door zijn rol op het doorbraakalbum van The Nitty Gritty Dirt Band, Will The Circle Be Unbroken, wist Doc Watson in 1972 zelfs een hele nieuwe generatie fans aan zich te binden. Gedurende de volgende decennia bleef hij, mede door zijn nederigheid, gemoedelijkheid en humor, gekoppeld aan een fenomenaal muzikaal talent, een van de geliefdste vertegenwoordigers van akoestische muziek in de Verenigde Staten. De dood van zijn zoon Merle, die in 1985 tragisch om het leven kwam bij een tractorongeluk, was een zwaar verlies. Het jaarlijks terugkerende Merlefest, ter nagedachtenis aan zijn zoon, is al decennialang een mooi eerbetoon aan de traditionele muziek waar beiden zo van hielden. Het lijkt bijna vanzelfsprekend dat dit populaire festival gewoon zal blijven bestaan, al zal de naam vermoedelijk worden aangepast om voortaan ook Doc blijvend te eren. Zelf heb ik echter nog niets kunnen verzinnen dat fijner bekt dan Merlefest. Al is Docfest, Watfest of Doc & Merlefest slechts een kwestie van wennen.

Doc Watson (Athel Lane Watson): 3 maart 1923 – 29 mei 2012