Dylan de crooner

2 november 2015

Een klein wonder is geschied. Het concert op zondagavond van Bob Dylan was uitstekend, en dit na de vorige passages in Brussel en Antwerpen (met Mark Knopfler) die me allesbehalve konden overtuigen. Bijna had ik hem opgegeven, maar nu ben ik zeer tevreden dat ik terug Vorst-waarts ben getrokken voor het meer dan tweeduizendste concert in de Never Ending Tour van de 74-jarige meester. En die positieve kentering heeft alles te maken met Dylan's jongste album Shadows In The Night, waarop His Bobness verraste met een reeks prachtige uistekend gezongen croonersongs à la Frank Sinatra.

De nummers van Shadows In The Night waren dan ook de hoogtepunten van een in zijn geheel boeiend concert: bloedmooie versies van I’m A Fool To Want You, The Night We Called It A Day en Autumn Leaves. Anders dan anders, dat zeker. Bijna geen snelle rocknummers, of het zou een knappe versie van Duquesne Whistle moeten zijn. Ook de opener Things Have Changed klonk veelbelovend, Dylan was goed bij stem en zijn band had een fijne warme klank.

Ook mooi vond ik een wederom volkomen anders gearrangeerde versie van Tangled Up In Blue. En de bisnummers Blowin’ in The Wind en Lovesick Blues waren oké, doch niet meer dan dat. Neen, Dylan heeft zichzelf nog maar eens heruitgevonden en is nu een crooner die mooie dingen doet met die prachtige liedjes uit The Great American Songbook, en dat is voor mij hier en nu meer dan voldoende. Een speciale vermelding verdienen de rijkelijke arrangementen en de fijne muzikanten, met een speciale vermelding voor steelgitarist Donny Herron die zorgde voor een prachtige inkleuring.

Shadows In The Night de plaat van het jaar 2015? Voor mij waarschijnlijk wel.

Bob Dylan Never Ending Tour: gezien en gehoord op zondag 1 november in Vorst Nationaal, Brussel. Voor zijn concerten op 5 en 6 november a.s. in Carré, Amsterdam zijn nog kaarten verkrijgbaar.