Emily Portman: wonderschoon donker

8 oktober 2015

Coracle, Emily Portman’s derde, met ditmaal volledig zelfgeschreven nummers, is geïnspireerd op klassieke folkelementen met gedachtes die leunen op oude folkverhalen, mythes, magie en ballades. Een coracle is een ronde boot gemaakt van dierenhuiden, gespannen op wilgentakken, en doet denken aan een nest en een wieg. In een ver verleden werden mensen er onder begraven. De titel is symbolisch met thema’s over geboorte en dood.

Met haar misleidend zachte, onschuldig klinkende stem zingt ze over diepe tragedies en creëert zo een bijna surrealistische sfeer. Portman speelt concertina, banjo en harmonium, haar vaste begeleidsters met wie ze het Emily Portman trio vormt, Lucy Farrell en Rachel Newton, spelen respectievelijk viola en zang,en viool, harp en zang. Sam Sweeny geeft nog eens extra ondersteuning op nyckelharpa en concertina, en zingt ook.

Zo ontstaat een dromerige, melancholieke ambiance, waaruit prachtliedjes ontstaan zoals het intrieste titelnummer over het verlies van een kind: left with only an empty cradle, bent from the willow tree. Of het wonderschone a capella Dotterine, waar de vrouwen zingen op een gedicht uit 1901 van Andrew Lang. Het sobere, verstilde A Grief is al even mooi, begeleid door harp en met diep gevoel gezongen. Dit is prachtige folkpop, tekstueel even donker als wonderschoon.