Funky blues uit Frankrijk: Nina Attal

3 mei 2013

Tijdens haar enthousiaste optreden onlangs in de sfeervolle North Sea Jazz Club op het Amsterdamse Westergasterrein stapte Nina Attal al in het derde nummer solerend op haar Gibson-gitaar van de bühne af om de zaal te doorkruisen, dit tot groot genoegen van het publiek dat deels nog aan de maaltijd zat.

Als prille twintiger mag het Franse bluestalent toch al ervaren heten. “Op mijn twaalfde leerde ik gitaar spelen en in mijn middelbare schooltijd stond ik voor het eerst op een podium”, vertelt ze. “Natuurlijk luisterde ik naar popmuziek, maar toen ik ooit bij een vriend van mij de oude bluesmannen leerde kennen, was ik direct verkocht. Dat wilde ik ook. Ik ben dol op het gitaargeluid van B.B. King, al houd ik niet minder van zangeressen als Etta James en Koko Taylor. Later leerde ik Prince, Lenny Kravitz en Graham Central Sation steeds meer waarderen, zoals iedereen wel aan mijn muziek kan afhoren.”

De veelzeggend getitelde ep Urgency vormde de opmaat tot het eind vorig jaar verschenen album Yellow 6/17. Naast Jamiroquai en Stevie Wonder klinkt in de met funk en soul doorspekte blues nota bene ook de Average White Band door. “Wie zeg je?” vraagt Nina Attal, om vervolgens de naam van de Schotse band te noteren. “Blues blijft mijn basis. Wel wil ik proberen om het genre nieuwe impulsen te geven, vandaar dat we alle nummers zelf schrijven.” Met we verwijst ze met name naar haar muzikale steun en toeverlaat Philippe Devin.

In Frankrijk en Canada is Nina Attal al een behoorlijk grote naam, in Duitsland en Zwitserland groeit haar bekendheid gestaag. “Ik geniet volop van het muzikantenbestaan. En ik leer er ook nog eens een heleboel van. Drie jaar geleden stond ik op het internationale jazzfestival van Montreal. Er ging een wereld voor me open. Ik zag daar bijvoorbeeld Sonny Rollins en Smokey Robinson. Nou zijn dat natuurlijk niet meer de jongsten, maar toen voelde ik me wel heel erg klein.”

Hoewel ze op jeugdige leeftijd snel carrière maakt, blijft Nina Attal vooralsnog met beide benen op de grond staan. Niet voor niets besloot ze onlangs weer op gitaarles te gaan. “Mijn techniek laat best wel wat te wensen over, vind ik zelf. Ik ben al een aardig eind op weg, maar ik moet ik nog heel ver voordat ik daar ben waar ik uiteindelijk wil komen.”