Geheimtip: St. Paul & The Broken Bones

11 september 2014

Als ik alleen voor de muziek ga, wordt het mij op festivals al gauw droef te moede. Een festival is toch een beetje als een kermis: veel afleiding en amusement dat om aandacht schreeuwt. Leuk voor wie het leuk vindt. Het festival als totaalervaring of, in het beste geval althans, een spannende onderdompeling in de moderne cultuur. Je weet dat je niet enkel voor de muziek komt en toch hoop je al kijkend naar die veelal beloftevolle affiche op een verpletterende ervaring. Op Bruis in Maastricht werd die belofte ingelost. En hoe! St. Paul & The Broken Bones bliezen me van mijn sokken.

Bruis is een buitengewoon sympathiek festival. Het is gratis toegankelijk en vanwege de belangeloze inzet van vele vrijwilligers en de al dan niet gesponsorde deelname van diverse instituten een ware viering van de gemeenschapszin. Charles Bradley, Bombay Bicycle Club, Ásgeir, Gabriel Ríos, The Sore Losers en This Will Destroy You vormden de hoogtepunten van het programma dat zich afgelopen weekend ontvouwde in drie tenten en op het grote openluchtpodium, gelegen pal naast het bureau van de Maastrichtse flikken.

Op zondag kabbelt het programma rustig door de zonnige middag. En dan staan daar ineens St. Paul & The Broken Bones in de tent, als een mokerslag op de Kop-van-jut. Ze klinken vertrouwd, maar toch anders. Een zweem van Sam Cooke en Otis Redding met een behoorlijke vleug Sam & Dave. De stem van de flamboyante Paul Janeway scheurt en schuurt. Hij klinkt gekweld en tegelijk orgastisch. Je waant je in een uitzinnige kerkdienst in The Deep South, alwaar de duivel net wordt uitgedreven. De muziek van het zevenkoppige blanke soulorkest heeft een transcendentale kracht die je niet kunt begrijpen, alleen voelen. They kick ass.

De band uit Birmingham, Alabama bestaat koud twee jaar. De ep Greetings From St. Paul & The Broken Bones ging vooraf aan het begin dit jaar verschenen album Half The City. Welgeteld zestien nummers, een oeuvre dat nog geen naam mag hebben, maar al wel een wereld ontsluit die je zeker op festivals zelden aantreft. Lord, have mercy! Alles wat daarna het podium betreedt, is gedoemd in de schaduw te staan van deze jonge honden. Zeker voor oudgediende en afsluiter Charles Bradley pakt dit pijnlijk uit. Hij grijpt met zijn Extraordinaires ook terug op de rijke soultraditie, maar weet er geen eigentijdse draai aan te geven. Het optreden lijkt soms wel een fletse imitatie en de show mist de nodige schwung.

Nooit eerder begreep ik de betekenis van het woord soul beter dan bij het horen van St. Paul & The Broken Bones. Uit te leggen valt het niet, je kunt het alleen voelen. Wie erbij was, begrijpt waarover ik het heb. Alle anderen moeten de band beslist gaan zien. Universele soul die ongefilterd binnenkomt en dronken maakt van geluk. Je gelooft weer, al is het maar voor even, dat muziek de wereld blijvend ten goede gaat veranderen. Heerlijke naïviteit. Maar zeer noodzakelijk, zeker nu, in deze barre tijden op het wereldtoneel. We hebben de soul nodig, hard nodig.