Get the Blessing: instrumentale magie

8 oktober 2012

Ooit was ik helemaal weg van instrumentale muziek. Dat was in de hoogtijdagen van de jazzrock, waarin bands als Mahavishnu Orchestra, Weather Report, Brand X en Bruford met hun verre van eenvoudige stukken een enorm publiek bereikten.

Maar al snel miste ik de emotie van de menselijke stem. Jazzrock maakte bovendien plaats voor gelikte fusion en sindsdien bestaat hooguit een paar procent van mijn aankopen uit instrumentale cd’s (vooral jazz en wereldmuziek), die nooit in mijn jaarlijstje opdoken. Tot nu toe, want in mijn lijstje van 2012 gaat OCDC van de Engelse formatie Get the Blessing heel hoog eindigen.

Toegegeven, één nummer is verrijkt met de woordloze klanken van Canterbury-veteraan Robert Wyatt, dus volledig instrumentaal is de cd niet. Maar verder hoor je alleen de instrumenten van bassist Jim Barr – die deel uitmaakte van Portishead, wat je hier en daar terughoort –, Goldfrapp-drummer Daisy Palmer – die de reguliere drummer Clive Deamer verving omdat hij te druk in de weer was met Radiohead –, plus saxofonist Jake McMurchie en trompettist Pete Judge – die beiden hebben gespeeld met Super Furry Animals.

Hun debuut All Is Yes uit 2008, toen de band nog The Blessing heette, was de beste cd van het jaar bij de BBC Jazz Awards, hun tweede was minstens even goed, maar met deze fenomenale derde heeft de band zichzelf in alle opzichten overtroffen. Je zou van jazzrock kunnen spreken, al is de muziek toegankelijker en minder hoekig dan die van de namen bovenaan dit stukje. Een Engels blad (was het Mojo?) noemde Soft Machine als vergelijking, en had daarbij waarschijnlijk vooral het latere werk van deze pioniers in gedachten. Zit wat in, maar eigenlijk is Get the Blessing nergens mee te vergelijken. Ze swingen, ze betoveren met ingetogen klanken, ze fascineren met bijzondere loopjes, ze combineren vrijheid met discipline en klinken vooral heel erg lekker!