Go Now, ook al gejat – en verder?

8 februari 2013

Bessie Banks. Wie van ons kent haar? Zij wees The Moody Blues, met zanger Denny Laine, hoe ze Go Now niet moesten zingen. Banks hield niets over aan haar prachtige versie, de Moody Blues begonnen er een nooit ophoudende carrière mee. Banks’ versie staat op Songs Before Other Acts Made Them Famous. Liefhebbers van de sixties zullen schrikken van wat zoal opbloeide in een tweede leven – als ze dat nog niet weten.

Reg Presley, zanger en schrijver van The Troggs, overleed afgelopen maandag, 71 jaar. Wild Thing, dat zijn de Troggs, dat is Reg Presley. Dus richtte ik me in mijn tochtje langs het verleden allereerst op die song, die de Troggs introduceerde in het walhalla van de pop, en schrijver Chip Taylor dwong decennia later nog te vertellen hoe eenvoudig zijn idee was geweest, en hoe eenvoudig de opzet.

Verrassend was dat Wild Thing al een eerdere hitpoging had beleefd. De Amerikaanse groep The Wild Ones – vernoemd naar de film met Marlon Brando, dat wil ik niet eens nakijken – zagen hun hoop vervliegen: geen hit. Die versie kende ik helemaal niet. YouTube leverde niks op, Spotify wel. Wild Thing van The Wild Ones staat op Songs Before Other Acts Made Them Famous, een schitterende cd of dubbelelpee of beide. Mag ik even? Tainted Love – Gloria Jones, Rock Around The Clock – Hal Singer, Ruby, Don’t Take Your Love To Town – Johnny Darrell, Rock Around The Clock – Sunny Dae & The Nights, Tutti Frutti – Slim Gaillard, en A Fool Such As I – Hank Snow. Een kleine selectie uit de 39 originelen, al is ook dat lang niet zeker, want Man Of Constant Sorrow van Emry Arthur, daar valt over te twisten. Die song is zo oud als de americana en iedere uitvoerende paste de tekst aan aan zijn home state en zorgelijke omstandigheden.

Maar goed, een erg leuke cd om te beluisteren. Wie dat doet, kan meteen door naar Girl Group Sounds, Lost & Found, vier cd’s in een hoedendoos, niet op Spotify – kopen. Opgemelde Bessie Banks staat daarop, met een rij collega’s die de beginnende Engels beatgroepen aan hits hebben geholpen. Soms deden die het echt beter. I Can’t Let Go van The Hollies wint het heel ruim van het origineel van Evie Sands.

De Britse groepjes waren hongerig, nieuwsgierig, hitgevoelig en ze maalden nergens om. Op hun eerste albums zetten ze magere maar enthousiaste covers van Amerikaanse collega’s. Af en toe schoten ze raak. Laten we een diepe buiging maken voor de pioniers van I Can’t Let Go en Go Now.