Het beste van The Grateful Dead?

24 april 2018

De Amerikaanse groep The Grateful Dead deed nooit moeilijk over opnamen door concertbezoekers. Mede daardoor is het aantal bootlegs van hun concerten gigantisch. Gelijktijdig zeulden geluidstechnici van de groep een Ampex-16-sporenrecorder mee naar de concerten waarmee alles werd vastgelegd voor het eigen archief.

Op de jongste heruitgave van de groep heeft producer David Lemieux een selectie van negentien liedjes uit dat omvangrijke livearchief verdeeld over twee schijfjes. De compilatie begint met het lied St. Stephen van het legendarische Live/Dead-album dat opgenomen werd in de lente van 1969. De twee volgende liedjes, het up-tempo Bertha en het sociaal bewogen Wharf Rat, werden opgenomen voor het dubbelalbum Skull & Roses dat twee jaar later uitkwam. De volgende vijf, Sugar Magnolia, Jack Straw, Truckin', Morning Dew en Brown-Eyed Women, zijn afkomstig van Europe '72. De oorspronkelijke driedubbel-lp bevat opnames van een twee maanden omvattende tour van de Grateful Dead met aanhang langs vijftien Europese steden. Een trip die volgens drummer Bill Kreutzmann door de hoge logistieke en persoonlijke kosten financieel nauwelijks iets opbracht (bron: Bills autobiografische boek Deal). De eerste schijf wordt afgerond met het in 1975 in thuishaven San Francisco opgenomen The Music Never Stopped en een bevlogen uitvoering van Estimated Prophet, een van de vele Dead-klassiekers die in 1977 werden opgenomen in de Cornelluniversiteit.

De tweede schijf is samengesteld met opnames uit de jaren tachtig en negentig. Het komische Friend Of The Devil opent een reeks van vijf liedjes, Feel Like A Stranger, Fire On The Mountain, Bird Song en Ripple, die werden opgenomen in 1980. Tien jaar laten werden de leden van The Grateful Dead in New York bijgestaan door saxofonist Branford Marsalis in een bruisende uitvoering van Eyes Of The World. Met opnames van Touch Of Grey, Blow Away en So Many Roads wordt deze compilatie afgesloten. Een dergelijke verzameling samenstellen blijft altijd een hachelijke onderneming. Al was het alleen al door het gigantische aanbod waarover de samensteller kan beschikken. Persoonlijk vind ik de aanduiding The Best Of alleen daarom al misplaatst. Bovendien heeft elke van nature eigenzinnige Deadhead zo zijn eigen favoriete collectie Grateful Dead-nummers die volgens hem een plaats verdienen op een lijst met beste liedjes. Wat overigens onverlet laat dat ook deze cd een welverdiende plek krijgt in mijn nog immer in omvang groeiende Grateful Dead-verzameling.

The Best Of The Grateful Dead Live wordt uitgebracht door Rhino/Warner Brothers