Historische opnames Alquin

25 maart 2013

In de eerste helft van de jaren zeventig behoorde Alquin tot de top van de Nederlandse progrock. Hun grootste succes boekten de Delftenaren met hun derde, Nobody Can Wait Forever, die zelfs in Amerika werd uitgebracht. Ze waren toen overgestapt op een meer rockachtig geluid, met kortere songs en meer zang. Maar hun eerste twee waren het meest avontuurlijk. Onlangs verscheen er een interessante aanvulling op hun debuut Marks.

Het grotendeels instrumentale Marks maakte meteen indruk, met sterke stukken, waarin naast rock en pop onder meer ook folk en jazz doorklinken en waarbij saxofoon en orgel sterk sfeerbepalend zijn. Je hoort er de Canterbury-scene in terug (Caravan, Soft Machine) terwijl het vioolspel van Ferdinand Bakker naar eigen zeggen beïnvloed is door David LaFlamme van It’s a Beautiful Day, wat met name opvalt in Mr. Barnum Jr.’s Magnificent And Fabulous City.

Wie het debuut nog steeds weet te waarderen, zal blij zijn met het onlangs verschenen The Marks Sessions. De eerste cd van deze dubbelaar bevat de demoversies – met een prima geluid – van zes stukken. Twee nummers ontbreken, maar die staan wel op het tweede schijfje, met opnames van het concert dat de band in 1972 gaf in het Circustheater in Scheveningen, als voorprogramma voor het verwante Supersister, kort voordat de heren de studio indoken. Het meest interessant is het wat uit de toon vallende, behoorlijk stevige Hard Royce, met rauwe zang, dat alleen als B-kant van een single is verschenen.

Omdat de studioversies ontbreken, is dit niet de ultieme heruitgave van Marks, maar eerder een hoogst interessante aanvulling voor de fans. Temeer omdat er van vijf stukken twee demoversies klinken, steeds pal na elkaar, wat de draaibaarheid natuurlijk niet ten goede komt. Als je nog niets van Alquin in huis hebt, kun je het best beginnen met hun tweede, het meesterlijke The Mountain Queen.

Sinds het begin van deze eeuw is Alquin overigens opnieuw actief en er is ook nieuw werk uitgebracht.