I.M. George Jones, dronken van verdriet

27 april 2013

‘Zijn leven was een countryliedje’, kopt de New York Times boven het uitgebreide in memoriam. Een betere samenvatting van leven en carrière van countrylegende George Jones, die gisteren op 81-jarige leeftijd overleed, kun je niet geven.

Eerlijk gezegd was ik verrast door het bericht van zijn overlijden. Ik verkeerde werkelijk in de veronderstelling dat George Jones al een tijd niet meer onder ons was. Hij was dan ook wat je noemt een oudgediende. Een countryartiest in hart en nieren, een honky tonker wiens carrière aanving in de jaren vijftig. Met zijn eerste grote hit, White Lightning (1959), had ie gelijk een van zijn grote thema’s te pakken: drankgebruik. Of misschien is misbruik een betere omschrijving. De fles domineerde zijn leven en omdat hij als hard-core countryzanger over zijn leven zong, vloeide de booze ook rijkelijk door zijn oeuvre.

Zijn muzikale loopbaan reikte ver. Tot in de jaren negentig maakte hij albums, waar andere honky tonkers, zoals David Allan Coe, Johnny Paycheck, Bobby Bare en in zekere zin ook Merle Haggard en Johnny Cash, meer en meer obsoleet werden in Nashville. Gedumpt door de countrylabels ten faveure van kwezels als Garth Brooks en John Michael Montgomery – of schop ik nu mensen tegen de schenen. Cash vond, bijgestaan door rockproducer Rick Rubin, een schitterende uitweg via de American Recordings.

Drank en liefde gaan niet goed samen. Niet verbazingwekkend dus dat veel liedjes van George Jones relatieperikelen als onderwerp hebben. Zijn huwelijk met Tammy Wynette is misschien niet zozeer berucht, maar het ‘droomhuwelijk’ van deze twee countrysterren stond nu eenmaal volop in de schijnwerpers – van 1969 tot 1975. Tammy Wynette had in 1968 haar wereldhit met Stand By Your Man – ‘want hij is nu eenmaal je vent’. Samen zongen ze in 1973 We’re Gonna Hold On naar een nummer 1-positie. De scheiding verliep tumulteus, maar dat stond een latere creatieve samenwerking niet in de weg. Gelukkig, want hun stemmen waren voor elkaar gemaakt.

De vermaarde countryproducer Billy Sherrrill, die veel voor George Jones, en Tammy Wynette, werkte, kenmerkte Jones’ stem als: ‘Hij kan schreeuwen van ellende en huilen van verdriet’.