I.M. Sharon Jones (1956-2016)

19 november 2016

Het gaat snel. In amper een week overleden achtereenvolgens Leonard Cohen, Leon Russell, jazz- en bluesmuzikant Mose Allison, en gisteren soulzangeres Sharon Jones, die zich van miskend talent ontpopte tot het boegbeeld van het New Yorkse soullabel Daptone.

Drie jaar geleden werd ze gediagnosticeerd met alvleesklierkanker. Manmoedig ging ze de strijd aan. Ze was er open over en liet zich fotograferen met afgeschoren haar – het gevolg van de chemokuur. Ze ging weer optreden en in 2015 kwam er nog een album: Give The People What They Want. Het openingsnummer Retreat! – al opgenomen voordat de ziekte was vastgesteld – kreeg ineens een bijzonder emotionele lading. Deze zomer moest ze haar optredens afzeggen.

Op het podium was de geblokte Jones een waar vaatje buskruit. Ze stopte veel energie in haar optredens, geheel in de traditie van grote soulzangers als Wilson Pickett en de door haar bewonderde James Brown, net als zij afkomstig uit Georgia. Zingen was van jongs af aan Jones’ grote passie, maar ze kreeg te horen dat voor haar geen plaats was in de spotlights. Met haar voorkomen was volgens platenbazen geen concurrentie mogelijk met slanke dennen als Whitney Houston. Uiteindelijk verdiende Jones de kost als gevangenisbewaarder in New York, waarheen ze met haar moeder was verhuisd, al bleef ze zingen, veelal in het schnabbelcircuit en als achtergrondzangeres bij plaatopnamen van onder anderen Lee Fields.

Zo kwam ze in beeld bij het Daptone-label, in 2001 opgericht door de muzikanten Gabriel Roth en Neal Sugarman, die hun liefde voor analoog opgenomen vintage soul vorm wilde geven. Er waren genoeg muzikanten die hetzelfde wilden, maar vocalisten waren lastiger te vinden. Jones bleek de juiste vrouw op het juiste moment. Dap-Dippin’ With… Sharon Jones And The Dap-Kings was het debuut in 2002. Alles viel meteen op zijn plek: de gepassioneerde voordracht van Jones, de nummers van Roth – die hij schreef onder het pseudoniem Bosco Mann – en het fenomenale retrogeluid van de begeleidende Dap-Kings, later gemunt door Amy Winehouse op haar klassieker Back To Black.

Jones werd zó belangrijk voor Daptone dat Roth haar in een conflict over royalties co-auteurschap verleende. Heel vreemd was dat overigens ook weer niet, want ze had wel degelijk haar inbreng. Ze moest zich geheel kunnen inleven in een nummer om het op haar gedreven manier te zingen, dus zong ze geen teksten die haar niets zeiden. En als dat toch een keer moest – ze coverde Inspiration Information van Shuggie Otis voor het Red Hot-project Dark Was The Night – dan vond ze dat vreselijk. Met haar uitvoering, die is te vinden op de prachtige rarities-verzamelaar Soul Time!, is overigens niks mis.

Met het overlijden van miss Jones gaat niet enkel een soulzangeres van formaat heen, het is ook de vraag wat de weerslag zal zijn op het musician’s label, dat afgelopen jaar ook al zanger Daniel Klein van The Frightnrs ten grave moest dragen, terwijl de groep net het veelgeprezen debuut Nothing More To Say uit had. De vocale vaandeldragers die overblijven – Naomi Shelton en Charles Bradley – zijn de jongsten niet meer. En ook Bradley kampt met zijn gezondheid.

Sharon Jones: 4 mei 1956 – 18 november 2016.