Israel Nash onder de bloedmaan van Austin

31 juli 2018

Op weg door de Texas Hill Country passeren we een goed halfuur westelijk van Austin het stadje Dripping Springs. Israel Nash heeft in deze pastorale omgeving met meanderende beekjes, fruitbomen en bossen zijn thuisbasis gevonden. De New Yorkse veren heeft hij van zich afgeschud. En dat hoor je. Nash (1981, Missouri) gedijt goed in deze regio, waar het op muziekgebied in de Verenigde Staten allemaal gebeurt.

Op zijn debuut New York Town uit 2009 en zijn even aanstekelijke en stevigere opvolger Barn Doors And Concrete Floors uit 2011 lijkt hij nog zoekend naar een sound. Het  grotestadsrumoer zoemt door de nummers heen terwijl hij klinkt als iemand die er niet thuishoort. Een man met een plattelandsverlangen. Zijn markante hoge stemgeluid met aangename kras herken je uit duizenden en draagt bij tot het unieke geluid van Nash. Van meet af aan is hij populair in Nederland, waar hij met enige regelmaat te zien is.

Op zijn latere albums en zeker op zijn nieuweling Lifted wordt de soundscape minder door het rock- en folkidioom gedomineerd. Het is eerder kosmische rootsrock, een term zo vertelde hij afgelopen juni in Amsterdam, waarmee hij kan leven. Hij reikt naar de sterren, maar staat met beide cowboy boots stevig op de Texaanse grond.

Neil Young, Allman Brothers Band en Buffalo Springfield zijn namen waaraan hij zich vanaf het begin van zijn loopbaan schatplichtig betuigt zonder echter als fantasieloze epigoon door het leven te gaan. Daarvoor is Nash te eigenzinnig. Teveel een muzikale avonturier. Nash heeft dus zijn thuis gevonden, een eigen studio gebouwd en van daaruit een muzikale ontdekkingsreis ondernomen. Een hippie in een eenmansuniversum met, zoals blijkt deze avond in de Scoot Inn, veel enthousiaste volgers.

De zaal waar Nash die avond optreedt met zijn band ligt in een non-descripte wijk op een steenworp van downtown Austin. Aan goede muziekclubs blijkt rondom de 4th Street waar de Scoot Inn is gesitueerd geen gebrek. Van buiten oogt het bouwsel wat krakkemikkig. Veel hout en afbladderende verf. Je zou er een plek voor een Livestock-show of rodeo kunnen verwachten. Eenmaal door de beveiliging waarbij tweemal de ID- card wordt gecontroleerd is het een ander verhaal. Het podium bevindt zich in de buitenlucht en wordt omzoomd door bomen. Vanuit de hoger gelegen buitenbar heb je een goed zicht op het podium, maar er wordt wel gekletst als ‘Dutch uncles’.

Dames in western skirts met kekke cowboylaarsjes en kerels als de hipster uitvoering van de Marlboro-man bevolken de Scoot Inn. Het publiek is allervriendelijkst. Sfeervol. Gezellig.  Love and Peace regeren nadat iedereen grondig is gefouilleerd. ‘You may all go to hell, I’m going to Texas’ staat op de keet die de toiletten herbergen waarin het Texaanse Lone Star bier wordt geloosd. Aan chauvinisme geen gebrek, zelfs niet op de kleinste plek.

Israel Nash presenteert deze avond zijn nieuwe album Lifted. De zanger oogt in goeden doen met zijn lange haren, cowboyhoed en onafscheidelijke zonnebril. A new born Texan.

Samen met zijn vierkoppige band weet Nash de Scoot Inn mee te nemen met liedjes waarin, hoe kan het anders, de liefde zijn hoofdrol opeist. Het album wordt met slechts een paar uitstapjes naar zijn recente verleden integraal gespeeld. Aan de interactie met de band te oordelen hebben de nummers hun vaste vorm nog niet helemaal gevonden. Juist die kleine onvolmaaktheden, waarbij ze hoorbaar en zichtbaar zoeken naar het moment voor de gitaarsolo of het eind van een nummer, maakt het optreden tot een genoegen. Niets zo saai als perfectie. Hier speelt een band al zoekend, maar met volle overgave. De nieuwe nummers, met een hoofdrol voor het gelijknamige titelnummer, mogen er zeker zijn.

Hij steekt zijn liefde voor zijn nieuwe thuis niet onder stoelen of banken. Nash prijst Austin. Zijn boodschap luidt dat we de wereld goed moeten achterlaten. Hij straalt. Het spelplezier spat ervan af. Toch zakt het geheel na driekwartier wat in, zonder daarna echt weer volledig op bedrijfstemperatuur te geraken. Een paar nummers uit zijn eerste twee albums zouden wellicht een welkome afwisseling zijn geweest in het dromerige sonische landschap dat Nash schildert en waarin een joint, zo te ruiken, perfect schijnt te smaken. Maar het publiek eet uit zijn hand. Na een goed anderhalf uur is het voorbij. Lifted heeft het luchtruim gekozen. Een mooi album in de toch al indrukwekkende discografie van Israel Nash zag het levenslicht en steeg op naar de volle bloedrode maan die zich hoog boven de Scoot Inn Kostelijk leek te amuseren.

Dit najaar komt Israel Nash voor drie concenten naar ons land: zaterdag 10 november in Muziekgieterij, Maastricht; zondag 11 november in Hedon, Zwolle; maandag 12 november in TivoliVredenburg, Utrecht.