Jaarlijstjes (4): Robert Ellis

3 december 2014

Ik hoef niet lang na te denken over wat de beste plaat van 2014 is – een ouderwetse liedjesplaat, maar wel een bijzondere. Een plaat die stiekem in je hart kruipt zonder dat je ooit kunt zeggen waarom, of hoe.

De eerste keer hoor je nauwelijks dat er iets bijzonders gebeurt, en begrijp je niet waarom je hem eigenlijk al meteen wéér wil horen. Robert Ellis’ The Lights From The Chemical Plant bedoel ik, op het gehoor een fraai geproduceerde, kalme singer-songwriterplaat, maar wel een die zich vastzet in je hoofd, en daarna in je hart kruipt.

Het mooiste liedje is Steady As The Rising Sun, dat me zo raakt omdat de verteller zijn angst en onzekerheid naar voren schuift in plaats van zijn liefde en toewijding – en omdat hij zijn rust vindt in iemand die hij als reisgenoot beschouwt, maar zeker weten doet hij het nooit: want de maan bewijst alleen indirect dat de zon nog schijnt. Ja, dat zijn beelden vol clichés en het valt niet mee om te beschrijven wat er zo goed is aan de teksten over gewone mensen en hun levensgrote verdriet dat Ellis stopt in ogenschijnlijk kleine liedjes: You’ll see that is was better just for once, for you to be wrong. En dan is er ook nog Still Crazy After All These Years, zo’n cover waarvan je je eerst afvraagt of dat nou nodig was, tot je tot de conclusie moet komen dat hij wel degelijk iets toevoegt.

Kortom: plaat van het jaar. En zo’n plaat zet je dus op nummer 1 in je jaaroverzicht. Ik zou het zeker gedaan hebben, als ik me tijdig gerealiseerd had dat hij in 2014 was uitgebracht – en niet in 2013, toen ik de promo copy kreeg. Wie binnenkort de jongste Heaven inziet, moet bedenken dat in mijn jaarlijstje mijn favoriete album ontbreekt.