The Jayhawks: trots en tragiek

21 september 2016

Hoe is het om avond na avond op het podium te staan voor een publiek dat stiekem denkt: wat is het toch jammer dat die ander er niet bij is. Gary Louris, zanger, gitarist en liedjesschrijvers van The Jayhawks, kan het vast vertellen. Hij zal er alleen niet veel zin in hebben. Elke keer weer worden herinnerd aan de muzikale chemie die er was maar er nu niet meer is, moet behoorlijk vervelend zijn. Feit is echter dat Mark Olson, voormalig Jayhawker, telkens opnieuw wordt gemist. Die prachtige samenzang, de wonderschone melodieën. Het niveau van toen wordt zonder Olson helaas niet meer gehaald.

Toch is het laatste album Paging Mr. Proust, geproduceerd door gitarist Peter Buck van R.E.M. en Tucker Martine, bij vlagen geslaagd. Dat bleek ook afgelopen maandag tijdens het optreden in het Utrechtse TivoliVredenburg. Nieuwe nummers als Quiet Corners & Empty Spaces, Leaving The Monsters Behind en Devil Is In Her Eyes hadden aanstekelijke, sterke refreinen en werden mooi ondersteund door de tweede en derde stem van drummer Tim O’Reagan en toetseniste Karen Grotberg. Louris stond als een trots man op het podium en deed zijn best om er wat van te maken. Zoals hij zelf zei, wilden ze Nederland opnieuw voor zich winnen. Na hun doorbaakalbum Hollywood Town Hall waren de Nederlanders afgehaakt en eigenlijk begreep hij dat niet zo goed.

Verderop verzuchtte hij bij zijn vraag om verzoekjes: “Still Hollywood Town, huh…” en wat later bij het verzoek om het liedje Miss Williams’ Guitar antwoordde hij enigszins bitter: “Die speel ik niet, die is van Olson en die is er vanavond niet.” Toch besefte hij, dat hij om fans terug te krijgen, niet alleen op de nieuwe plaat moest gokken. De setlist bevatte opvallend veel oud werk met prachtige liedjes als Stumbling Through The Dark, Blue, All The Right Reasons, Two Hearts, Tailspin en I’d Run Away. De zaal reageerde instemmend op de prettige vertrouwdheid. Toch vlamde het nergens echt, er miste gedrevenheid. The Jayhawks blijft een band om in de gaten te houden, maar de lichte tragiek van het verleden hangt als een sluier om hen heen. Het lijkt moeilijk om die af te schudden.