Jelka van Houten maakt muziek van haar leven

13 januari 2016

Ze blijft natuurlijk de zus van, al moet zo langzamerhand heel Nederland haar kennen, want zelfs de meest vluchtige tv-kijker is weleens blijven hangen bij Aaf of Gouden Bergen en anders wel Jeuk. Een paar maanden terug kwam Jelka van Houten op de proppen met een eigen plaat, alsof er nog iemand zit te wachten op weer zo’n actrice die zo nodig de zangeres moet uithangen. Maar pas op: Hard Place For A Dreamer is een geweldig americana-album, dat goeddeels tot stand kwam in samenwerking met doorgewinterde muzikanten en liedjesschrijvers uit Memphis en Nashville. Moge er dan ook iets van het fenomenale succes van The Common Linnets afstralen op Jelka van Houten, die zeldzaam tierelantijnloos zingend geheel en al wars blijkt van behaagzucht.

Voor de schitterende hoes liet ze zich portretteren als een countrydiva uit de jaren zeventig, zij het met een verbijsterde blik die het nodige te raden overlaat. “Het lijkt alsof ik een pruik draag, maar het is echt mijn eigen haar, met heel veel lak, dat wel. Dat mooie witte jasje heb ik overigens in Nashville tweedehands gekocht. De hoes is ontworpen door een vriendin van mij. Die Magritte-achtige lucht heeft ze zelf geschilderd, op hout. Daar hebben we toen met heel dunne touwtjes allerlei voorwerpen voor gehangen en dat geheel is vervolgens gefotografeerd. Ieder voorwerp is een symbool voor iets van mijn persoon of uit mijn leven. De teksten zijn ook heel direct, heel persoonlijk geschreven. Die plaat is een soort blauwdruk van mijzelf – dit ben ik zo ongeveer wel.” Linksboven staat de hoes van Hard Place For A Dreamer. Kijkt u even vanaf linksmidden met de klok mee?

Hamer: “Ik heb art direction op de Filmcademie gestudeerd. Daarna heb ik een tijd gewerkt als setdresser en decorbouwer. Ik ben echt een klusser.”

Boek: “De Bruiloft Der Zeven Zigeuners van A. den Doolaard las mijn moeder toen ze zwanger van mij was. Elk hoofdstuk van die roman gaat over een andere vrouw en een van hen heet Jelka. Die naam betekent denneboom, vandaar dat ik er eentje heb gestempeld voor op de binnenkant van de hoes.”

Veertje: “Dat heb ik drie jaar geleden gekregen van een oud Indianenvrouwtje toen ik met mijn familie in New Mexico zat voor de opnamen van de film Jackie. Een fijne tijd was dat. Het liedje Time Fies gaat over iemand die ik daar heb ontmoet.”

Oost-Indische kers: “Die zit in At The Roudhouse, een liedje over Jan Wolkers. Die man is heel belangrijk voor mij geweest. Ik heb hem leren kennen doordat ik meespeelde in de musical Turks Fruit. Bij onze eerste ontmoeting gaf ik hem een zakje zaden van de Indische kers. Later zei hij tegen mij: ‘Dat ik ooit van een vrouw zaad heb mogen ontvangen, vind ik toch wel wonderlijk.’”

Breiwerkje: “Dat staat voor de kneuterige kant van mij.”

8mm-camera: “In plaats van foto’s maak ik om de zoveel tijd korte filmopnames, die ik monteer tot een jaaroverzicht van een minuut of zes. Als ik zo’n filmpje dan later nog eens op de muur bekijk, denk ik bij mezelf: ja, zo was het toen wel ongeveer.”

Pillendoosje, pleister, verbandgaas etc.: “Of ik ben ziek of ik heb weer eens een ongelukje gehad, ik mankeer altijd wel iets. Dat is gewoon met mij verweven.”

Prijsstickertje: “Oh ja, dat oude stickertje met die rode vilstiftstreep door de prijs staat voor de vrees dat mijn plaat in de uitverkoop zal belanden.”

In de komende Haven, die medio februari verschijnt, een uitgebreid interview met Jelka van Houten, waarin de vooral van musicals en tv-series bekende country-singer-songwriter vertelt over haar muzikale belevenissen in Nashville en Memphis.