Johnny Dowd: tijd voor (her)waardering

25 augustus 2013

Gespeend van zelfspot is de stug voortrockende zestiger Johnny Dowd nooit geweest. Ondergewaardeerd wel. Na zijn doorbraak, eind jaren negentig met het lugubere album Wrong Side Of Memphis (1998), volgde al snel weer de stilte. Een mediastilte, welteverstaan, want van Dowd zelf kan moeilijk worden gezegd dat hij heeft stilgezeten. Na die in de pers bejubelde debuutplaat, bracht hij in vijftien jaar tijd negen albums uit. Hoewel deze ook allemaal de moeite waard zijn, haakten steeds meer volgers af. Laat zijn nieuwste, Do the Gargon, de herontdekking zijn.

Een in het gehoor springend nummer is Pretty Boy, waarin Johnny Dowd ontboezemt dat hij zichzelf wil kussen. Hij is immers de mooiste man op aarde. Nee, van het universum. Alleen als je Johnny Dowd heet, kom je er mee weg om 'universe' lekker vulgair te laten rijmen: I'm the prettiest man / In the whole universe / I got some pretty in my pocket / I wanna flip into your purse. Dat kun je leuk vinden. Of niet. Feit is dat het oeuvre van Johnny Dowd zo langzamerhand groot genoeg is om een serieus oordeel te krijgen. En dat krijgt het niet, voor wie geen genoegen neemt met stilte als teken aan de wand. Gelukkig komt bij de geboren Texaan stilte voor de storm.

Mensen die van alternatieve muziek houden, zouden een poging kunnen wagen Do The Gargon te leren kennen. De kans is groot dat ze het album als té alternatief terzijde schuiven. Want van Johnny Dowd moet je houden. Hij is van het slag dat buiten de gangbare paden treedt en altijd verrast, niet omdat hij richtingloos is, maar omdat hij wars is van voortdurend hetzelfde. Als mensen tijdens optredens roepen om oud werk, speelt hij ze in een nieuwe stijl. Ook nieuwe nummers veranderen per concert. Verwacht in september, als hij voor een zes optredens naar Nederland en België komt dan ook geen gelikte machine.

Vernieuwend is hij, de zingende verhuizer, die zich op zijn 47-ste als genius zag omschreven in het invloedrijke muziekmagazine Billboard. Veeleisender dan Dowd kan een muzikant nauwelijks zijn, niet voor zichzelf, niet voor luisteraars. Zelfs de meest hardnekkige fan moet tijdens de eerste draaibeurt van een nieuw album even slikken: “Oef, nu is hij echt de weg kwijt.” Ook bij Do The Gargon weer. Maar na een paar draaibeurten valt het kwartje: Hallelujah! As it is it alwayswas. Die woorden zijn een fragment uit de tekst van Gargon’s Disco Balls, een swingend en ronkend nummer dat het hoogtepunt van het album mag worden genoemd.

Johnny Dowd live: 12 september,Tivoli Spiegelbar, Utrecht; 13 september, Perron 55, Venlo; 14 september, De Stad Als Podium, Haarlem; 15 september, TAC, Eindhoven; 16 september Cafe Video, Gent; 17 september, Den Trap, Kortijk.