Johnny G, een vergeten held

10 januari 2014

Muziek is iets moois. Muziek maakt van alles bij mensen wakker. Vervoering bij de artiest, bewondering bij het publiek. Velen zeggen dat de muziek die je zo tussen je twaalfde en zestiende jaar hoort, het diepst bij je binnenkomt. Bij mij sloeg de muziek van Johnny G als een komeet in. Groot was mijn verbazing toen ik zo’n dertig jaar na die inslag hoorde dat Johnny G nog steeds optreedt.

"Johnny G, wie is dat?" zullen velen denken, want hij is al decennia uit beeld verdwenen. Welnu, Johnny G is degene die vier jaar lang probeerde de ultieme versie van Leave Me Alone (Blue Blue) op te nemen – zijn variant van Blue Suede Shoes – en tijdens dat proces een aantal schitterende albums (inclusief bonuselpees) aan de wereld schonk. Titels? G-Beat/Pure Beaujolais, Water Into Wine en het door hemzelf hoog ingeschatte Sand Dance Ska. Een muzikale mix van one man band en bluestrio, met reggae en ska-invloeden, beetje country ook, en uitgebreide liner notes waarin hij uitlegt wat hij eigenlijk wilde of in gedachten had.

De diverse albums werden lang niet door iedereen op waarde geschat, maar door kenners als Jip Golsteijn en Hubert van Hoof werd Nederland toch een beetje bereikt. Johnny G wilde ons land veroveren, net als Engeland, met een muzikale kroegentocht van drie maanden. Zijn toenmalige platenmaatschappij hing aan een wat excentrieker imago en vond het geen goed idee om Johnny the artist next door te laten uithangen. Ik heb op mijn zolderkamer heel vaak de twee dubbelalbums, want zo beschouwde ik ze, aan vrienden laten horen. Me iedere keer verbazend over het gemak van zijn gitaarspel en zijn vermogen om memorabele liedjes te maken, die door de rest van de wereld nauwelijks herkend werden. Zijn covers waren vaak origineler dan het origineel.

Waarom begin ik hier nu over? Mijn verbazing was echt groot toen een verre kennis via nota bene Facebook meldde dat Johnny G niet alleen naar Nederland kwam, maar zelfs naar diens achtertuin. Het werd tijd om onze vriendschap ongegeneerd te vernieuwen, want dat wilde ik niet missen: Johnny G in een achtertuin op maar twintig minuten rijden van mijn huis. En zo heb ik het afgelopen jaar voor het eerst een optreden van hem mogen meemaken. Johnny Glive in Spankeren, of all places!

Een tuinfeest met een partytent, een kleine geluidinstallatie, twee gitaren, een microfoon, een recorder voor loopings en een klein Engels mannetje. Want Johnny bleek niet groot en ook niet erg communicatief. Spelen en zingen kan hij nog steeds erg goed en met de loopings was hij heel creatief, waardoor mooie bouwwerkjes ontstonden, waarover hij dan weer kon zingen of soleren. In een kort onderhoud maakte hij duidelijk dat hij van lesgeven en optreden een bescheiden bestaan heeft opgebouwd. Dat zijn elpees nu in een verzamelbox verkrijgbaar zijn, liet hij praktisch onvermeld. Waarom de bonusnummers van destijds er niet bijzitten werd ook niet duidelijk. Voor de echte zoekers: zijn cd’s zijn via amazon.co.uk nog verkrijgbaar. Ik kan mijn gekoesterde herinneringen aan zijn muziek aanvullen met een af en toe in mijn hoofd langskomend filmpje van een optreden in een Veluwse tuin.