Jon Lord: child out of time

17 juli 2012

De afgelopen maandag overleden Jon Lord (71), toetsenist van de hardrockformatie Deep Purple, was een tijd lang mijn idool. Op de middelbare school raakte ik zwaar onder de indruk van zijn in klassieke muziek gedrenkte rockende orgelpartijen.

Jon Lord was Deep Purple. Natuurlijk hadden ze in Ritchie Blackmore ook een goede gitarist, maar die hadden ze bij andere hardrockgroepen ook. Ik heb warme herinneringen aan de tienerkamers waar we naar Deep Purple In Rock luisterden. En naar Concerto For Group And Orchestra, de voorganger van het klassieke rockalbum, dat een vriend had aangeschaft en dat aantoonde wat voor een gelaagde en interessante rockartiest Jon Lord wel niet was. Met die bagage ging ik studeren.

In het studentenhuis waarin ik verzeilde woonde een meisje dat het gelijknamige album van It’s A Beautiful Day bezat. Een mij volstrekt onbekende groep. Daarop stond het nummer Bombay Calling dat wel erg veel weg had van Child In Time, het prijsnummer van Deep Purple In Rock. “Dat is puur jatwerk”, zei ik verontwaardigd en dat was het ook. Alleen, het album van It’s A Beautiful Day was twee jaar eerder verschenen dan Deep Purple In Rock.

Jon Lord was denk ik toch wel van zijn voetstuk gevallen. Mijn liefde ging al snel uit naar andere muziekgenres dan hardrock. Ik heb hem ook al lang en breed vergeven. Hij heeft genoeg bijgedragen aan de rockmuziek om met alle respect te worden herinnerd. Jon Lord overleed aan alvleesklier na een lang ziekbed. He ran out of time.

Jon Lord: 9 juni 1941 – 16 juli 2012