Kate Bush kan het nog steeds

6 december 2011

Als ik heel eerlijk ben, kan ik niet zeggen dat ik uitkeek naar 50 Words For Snow, het nieuwe album van Kate Bush. Het in mei verschenen Director’s Cut, met bewerkingen van materiaal van eerdere albums The Sensual World en The Red Shoes, was in mijn ogen tamelijk overbodig. Met The Sensual World was niks mis, dus waarom opkalefateren? En het nogal gekunsteld klinkende The Red Shoes kon maar voor de helft naar een hoger niveau worden getild. Ook over haar vorige ‘echte’ album Aerial (2005) was ik matig enthousiast, zodat het tweeentwintig jaar geleden was dat ik echt nog door Kate Bush werd gegrepen.

Met de nodige argwaan legde ik 50 Words For Snow in de speler, en het openingsnummer Snowflakes leek mijn twijfel te bevestigen. Qua muziek niet slecht, maar het grootste deel van het bijna tien minuten ­durende stuk wordt gezongen door zoon Albert en daar koop ik geen Kate Bush-cd voor. De daaropvolgende twee nummers duren nog langer (respectievelijk elf en dertieneneenhalve minuut), maar zodra Bush begint te zingen transformeren ze in magistrale stukken, van dezelfde magie als de muziek op Hounds Of Love en The Sensual World, verstilde symfonieën die vintage Kate Bush zijn. Van de vier overige songs (de kortste net geen zeven minuten) zijn twee iets meer uptempo, maar de ingetogen winterse sfeer van het album wordt nergens verstoord en dat maakt 50 Words For Snow een even bijzondere als wonderschone cd. La Bush kan het nog steeds. 

De recensie van 50 Words For Snow staat in de nieuwe Heaven die vanaf 15 december in de kiosk ligt. Daarin staan naast interviews met onder anderen Gillian Welch, Spinvis en Brian Wilson en meer dan 150 recensies. En dit keer ook de jaarlijstjes van de medewerkers.