Kate en Anna

23 november 2011

Ik ben een groot liefhebber van de muziek van Kate en Anna McGarrigle. Al sinds hun eerste langspeler uit 1975, die onlangs samen met Dancer With Bruised Knees en een derde cd met prachtige demo’s onder de noemer Tell My Sister opnieuw is uitgebracht. Vorig jaar overleed Kate, maar in ons gezin leeft ze nog altijd voort. 

En niet alleen in haar schitterende muziek. Zo’n zes jaar geleden werd, na een jarenlange lobby van de kinderen, de familie verrijkt met een huisgenoot: bordercollie Kate. Inderdaad vernoemd naar. Dus ook alweer zes jaar loopt vader iedere ochtend voor dag en dauw met Kate door het nabijgelegen stadsbos. Geen straf voor een ochtendmens: zo vroeg is het nog echt genieten van de natuur, zonder joggers, zwervers of handhavingsambtenaren, want de hond mag hier niet los.

Een wat oudere dame met twee honden verstoort af en toe onze rust. Als haar honden afdwalen roept ze ze terug met een heldere en doordringende stem. Ik probeer me daar voor af te sluiten.

Sinds enige tijd wordt ze echter niet meer vergezeld door haar twee honden, maar door een jong hondje, dat speels naar mijn Kate komt toegerend. Als een echte bordercollie besteedde Kate in eerste instantie weinig aandacht aan dit hondje. Wellicht gesterkt door haar baas, die zo ’s morgens vroeg ook niets van de roepende dame moest hebben.

Hierin is echter verandering gekomen. Ik groet de dame nu iedere ochtend uiterst vriendelijk. En ook het hondje wordt door mij en Kate steeds hartelijker bejegend. Sinds tot me doordrong wat het vrouwtje tegen haar hondje riep: Anna!