Le Guess Who?-tip 1: Steve Gunn

28 oktober 2016

Zijn naamsbekendheid kreeg hij een paar jaar terug als gitarist in The Violators van jeugdvriend Kurt Vile, maar Steve Gunn (39) had toen al op kleine schaal een rits kleinschalige albums uitgebracht. Een virtuoos instrumentalist in de progressieve folktraditie van John Fahey, Roy Harper en Michael Chapman, die zich dit jaar met Eyes On The Lines ontpopte als een onvervalste indierocker.

“De afgelopen jaren heb ik met mijn band uitgebreid kunnen touren, vandaar dat Eyes On The Lines luider en urgenter klinkt dan mijn eerdere werk. Mijn vorige album, Way Out Weather, was achteraf gezien misschien zelfs al te pastoraal. Tenslotte woon ik in New York, terwijl ik me bovendien sterk beïnvloed weet door grootsteedse popmuziek. Dat urbane gevoel heb ik geprobeerd vast te leggen in een reeks liedjes over reizen. Onderweg doe ik constant ideeën op, die ik ter plekke inzing, opschrijf en fotografeer. Eenmaal weer thuis bouw ik met al die losse stenen mijn liedjes, die ik meestal demo met alleen een akoestische gitaar en soms een drummachine. Ik wilde ditmaal een mysterieuzere plaat, waarop ik mijn grenzen zou verkennen. Zo moest mijn gitaarspel tegelijkertijd gedreven en ontspannen klinken. Wanneer we de studio ingaan heb ik wel een bepaald idee over het eindresultaat, maar dat hoeft een zekere spontaniteit niet uit te sluiten. Integendeel, ik houd het graag open, dan komt er toch meer spanning in, meer leven.”

“Mijn belangrijkste inspiratiebronnen voor Eyes On The Lines waren The Complete Matrix Tapes, een box met liveregistraties uit 1969 van The Velvet Underground, en Marquee Moon, het debuutalbum uit 1977 van Television. Die twee bands verklanken voor mij bij uitstek de schimmige onderwereld van de grote stad. Die concerten van de Velvets zijn opgenomen in zo’n typische hippieclub in San Francisco, waar ze totaal niet begrepen en geaccepteerd werden, wat zijn weerslag vond in hun manier van spelen. Bij Television treft me vooral de interactie in het gitaarspel van Tom Verlaine en Richard Lloyd, de manier waarop ze bijna als jazzmuzikanten op elkaar inwerken. Grateful Dead is nog een andere grote invloed. Op zichzelf is die band mij te hippy-dippy, ware het niet zulke uitmuntende muzikanten. De Velvets waren dan misschien technisch minder onderlegd en meer gericht op het sonische experiment, maar in een geheel andere context streefden ze hetzelfde na. Mijn ideale band is dan ook een kruising van Grateful Dead en The Velvet Underground.”

“Hoezeer ik al van jongs af aan mateloos geniet van gitaar spelen, op een gegeven moment wilde ik toch ook liedjes zingen. Alleen duurde het geruime tijd voordat ik als zanger voldoende zelfvertrouwen had opgebouwd. Gelukkig kreeg ik een solotournee door Europa aangeboden en toen heb ik pas echt mijn stem leren gebruiken. Het gaat namelijk om de voordracht, de pure kwaliteit van de zangstem doet er in wezen niet toe. Het beroemdste voorbeeld is natuurlijk Bob Dylan, iemand die zich bovendien niets aantrekt van zaken als metrum, terwijl zijn woorden toch altijd in de muziek passen. Op de box The Cutting Edge 1965-1966 kun je stap voor stap volgen hoe al die nummers hun beslag krijgen. Zo fascinerend, zo leerzaam, zo herkenbaar ook. Hetzelfde geldt voor Sympathy For The Devil, die film waarin The Rolling Stones in de studio dagenlang aan dat nummer zitten te sleutelen. Volgens mij is dat de essentie van het creatieve proces: je hebt een eenvoudig idee, je trommelt je muzikale maten op en dan samen aan de slag. Ja, zo hoort het eigenlijk te gaan.”

Dit interview stond in een uitgebreidere versie eerder in Heaven #5, 2016.

Steve Gunn live: 7 november in De Zwerver, Leffinge; 8 november in Rotown, Rotterdam; 9 november in Het Bos, Antwerpen; 10 november op Le Guess Who?, Utrecht.

Le Guess Who? vindt plaats van donderdag 10 t/m zondag 13 november in de gehele binnenstad van Utrecht. Zie voor meer informatie en de dagindeling van het programma de festivalsite.

Beluister Heaven's Le Guess Who?-playlist.