Lloyd Cole: muziek als zuurstof

8 februari 2012

Lloyd Cole treedt 15 maart op in de Amstelkerk in Amsterdam. Op de kop af zevenentwintig en een half jaar nadat ik hem en zijn Commotions voor het eerst zag in Paradiso. Een trip down memory lane.

Het is 6 december 1984 als ik ze voor het eerst zie: Lloyd Cole and The Commotions, in Paradiso. In oktober van hetzelfde jaar is het album Rattlesnakes verschenen. Wat een plaat! En wat een vreemde naam voor zo’n collectie prachtige liedjes. De single Perfect Skin is een bescheiden hit voor de band, maar voor mij is het een megahit, de perfecte popsong.

Ik ga die avond naar Paradiso met een vriendin en nog een paar anderen. We staan vooraan. De vriendin – laten we haar R. noemen – in een felgele blouse, gaat op dat podium zitten, niet geheel onopvallend.

Na afloop van het concert vertrekken we naar Dansen bij Jansen, waar ik als student werk. En wie komen daar een uurtje later ook binnenzetten? The Commotions zonder Lloyd Cole, die moe is. Wie er in ieder geval wel is: Neil Clark, de behoorlijk briljante gitarist.

‘She's got cheekbones like geometry and eyes like sin
. And she's sexually enlightened by Cosmopolitan’

Na een uurtje is wel duidelijk dat Neil zijn zinnen heeft gezet op R. Ze zouden bijna twee jaar samen zijn en ook ik raak bevriend met Neil en - in mindere mate - ook met Lloyd.

Lloyd Cole and The Commotions komen voort uit een enorm vruchtbaar muziekklimaat in het Schotse Glasgow, waar ook bands als Orange Juice, Aztec Camera, The Blue Nile en The Jesus and Mary Chain hun wortels hebben.  

Glasgow is halverwege de jaren tachtig een feest voor muziekliefhebbers. Wat Amsterdam nooit is geweest, is Glasgow juist heel erg: een stad waar geweldige muziek wordt gemaakt die bovendien overal wordt gedraaid. Interessante, originele muziek met een eigen geluid. Van de soulvolle muziek van Orange Juice tot en met de gruizige surfpop van The Jesus and Mary Chain.

Later ga ik met de band mee op tour, naar Italië bijvoorbeeld, waar de band een tijdje razend populair is. Na een concert in Bologna wordt er op iemands hotelkamer een slammerwedstijd gehouden. En de volgende ochtend wordt het katerleed verzacht met een ijskoud biertje. Maar Lloyd Cole and The Commotions zijn alles behalve een echte rock ’n’ roll-band. Ze zijn niet luidruchtig, hebben geen kleedkamers vol groupies en gooien geen televisies uit hun hotelraam. Ze zijn belezen en geïnteresseerd in politiek.

‘Jane was in her turtle neck, I was much happier then’

De band – onder aanvoering van Lloyd - kan urenlang praten over welk merk en type zwarte spijkerbroek je moet dragen. En welke niet. En welke coltrui er het beste bij staat. De mannen lopen in die jaren dan ook vaak in hetzelfde zwarte spijkerpak van Levi’s. Een beetje zoals de leden van Moke in hun Lagerfelds, maar dan zelf betaald en verzonnen.

De meest bizarre mode-uitspatting van Lloyd dateert van een jaar of tien geleden. Hij is hier voor een solo-optreden in Paradiso en we gaan vooraf Thais eten op de Nieuwmarkt. Lloyd is er van overtuigd dat hij er übercool uitziet en noemt het de science teacher look. Hij heeft een webwinkel ontdekt waar je dat soort kleding kan bestellen. Zijn vreemde obsessie is inmiddels voorbij. Tegenwoordig loopt hij gewoon rond in een duur pak.

Na het succes van Rattlesnakes heeft iedereen torenhoge verwachtingen van het altijd moeilijke tweede album, Easy Pieces. Het album verkoopt beter dan Rattlesnakes, maar wordt door de pers niet himmelhochjauchend  ontvangen. Het derde en laatste album van de band, schertsend Mainstream genoemd, verkoopt ongeveer even goed, maar de lol is er voor de band wel af. Ieder gaat zijn eigen weg. Lloyd vertrekt naar New York. 

‘I was looking for a rhyme for the New York Times
 when I sensed I was not alone’

Lloyd trouwt met de Amerikaanse Elizabeth en krijgt met haar twee kinderen. In de VS brengt hij nog een tiental albums uit, waarvan een aantal het aardig tot goed doet, maar de belofte van wordt nooit ingelost, in tegenstelling tot die van tijdgenoot Morrissey,

Cole’s jongste album Broken Record, ‘a return to form’ volgens sommigen, wordt mogelijk gemaakt door financiële steun van fans. Zijn optreden in de Amstelkerk is voor mij in meer dan een opzicht bijzonder. De kerk is de plek waar ik mijn vriendin tien jaar geleden om verkering vroeg. Liefde en muziek, zuurstof voor het leven.

Lloyd Cole solo: 15 maart Amstelkerk, Amsterdam

Zie ook het interview met Lloyd Cole uit 1984 op Popstukken