To Low can you go

15 januari 2015

In alle jaren dat ik concerptips vergaar voor deze site verbaas ik me met grote regelmaat over de populariteit van sommige optredens – en het gebrek aan belangstelling voor andere. Het is duidelijk dat ik totaal ongeschikt zou zijn als boeker of programmeur. Al kun je wel één ding moeiteloos vaststellen: zodra een act op televisie is geweest – al is het maar een minuut – dan loopt een zaal vol.

Een begrijpelijk, maar ook wel merkwaardig fenomeen. In alle beschouwingen over onze tijd lees je altijd weer dat we allemaal op zoek zijn naar onze eigenste identiteit. De moderne Nederlander en Nederlandse laten zich niets voorschrijven, zij zoeken hun eigen weg en hebben hun eigen smaak. Behalve als het livemuziek betreft ben ik geneigd te zeggen.

Al die allerindividueelste mensen staan liever schouder aan schouder bij een optreden van pak ’m beet Maaike Ouboter – want op televisie geweest, nog geen album uit – dan dat ze de briljante Lynn Miles opzoeken, een van de beste singer-songwriters van Canada met een imposant oeuvre, die hier volgende week haar tour afwerkt in het achterafcircuit – en ik koester die zaaltjes, laat daar geen misverstand over bestaan, en de mensen die daar achter schuilgaan.

Ik ben niet verontwaardigd, ik ben verbaasd. Ook over het feit dat de concerten van het onvolprezen slowcore-trio Low – vrijdag 16 januari in de Muziekgieterij te Maastricht en zaterdag 17 januari in TivoliVredenburg te Utrecht – nog altijd niet zijn uitverkocht. Bij deze doe ik een oproep aan alle hipsters en andere cultuurdragers van Nederland: vergeet dat overbevolkte concert waar je heen zou moeten gaan: to Low can you go.