Low: Double Negative in Botanique

27 oktober 2018

Doodstil was het, donderdagavond 11 oktober in Botanique in Brussel. Even tevoren had  Nadine Khouri een kort doch betoverend optreden verzorgd. Haar liedjes vlogen als vlinders van schaduw en licht in de half gevulde zaal. Een klein half uur na haar optreden doofden de lichten in de zaal en waren er schimmen die het podium bevolkten. Dit was verwachting van een andere orde. Low betrad het podium. Nog voordat er een noot gespeeld was, luisterde Botanique dus ademloos. En dat zou het de hele avond blijven doen.

Omdat wij in Heaven #5, 2018 een interview met Alan Sparhawk en Mimi Parker publiceerden, gingen we aan een recensie van het nieuwe album van het trio uit Duluth, Minnesota voorbij. Mogelijk hebt u reeds gelezen over het voortreffelijke Double Negative (2018), waarop de band zich opnieuw liet bijstaan door BJ Burton, die de prachtige liedjes soms tot op het bot (lees ‘geluid’) deconstrueerde. Zonder dat deze, o wonder, daarbij hun ‘liedheid’ verloren. Sterker nog, ze verkregen er een meer urgente essentie door.

De vraag waar wij in Botanique voor stonden was deze: hoe zal de band deze deconstructies op het podium vormgeven? Op geen enkele wijze dus. Naakte liedjes zijn ons deel. Daarmee weet Low een prachtig contrast tussen Double Negative en het podium te creëren.  De wonderlijk mooie stem van Mimi Parker die ons vertelt dat het huis in brand staat (No Comprende). Alan Sparhawk wiens gitaar cirkels in de stroom maakt en die zich verontschuldigt dat hij iemand bij de supermarkt over het hoofd heeft gezien (Always Trying To Work It Out). Bassist Steve Garrington die een bodem onder de rivier bast. Zeker, Sparhawk’s gitaar wordt gekleurd door menig effect en Garrington’s bas en zijn pedalenwerk zijn nu en dan van behoorlijk elektronische aard, maar in het licht van Double Negative mag het geen naam hebben. Opnieuw is het, om met Dostojevski  te spreken, een avond van ‘misdaad en straf’. Van het menselijk tekort dat in die even heftige als tedere liedjes op nu al ruim tien albums ten toon wordt gespreid. Na de toegift, Murderer, is het gedaan. Sparhawk spreekt ons toe, ontroerd als hij is door de locatie én het concert. Botanique, dat is een plaats die de band in het hart heeft gesloten. En wat ons betreft? “Jullie, hoe kan ik jullie bedanken voor wat jullie mij geven? Een eeuwigheid is niet genoeg hiervoor.”

In alle besprekingen die we van Double Negative lazen, was er niet één die aandacht schonk aan het feit dat in het door respectievelijk Ben Chisholm, Karlos Rene Ayala en Mark Pellington vormgegeven drieluik Quorum, Dancing And Blood en Fly de liedjes anders klinken dan op Double Negative. In Fly zien we beelden van een oude vrouw in bed. Soms roept ze onbegrijpelijke dingen. Ze lijkt in de war. Ziek. Een zuurstofmasker. Aan het einde van de clip horen we Alan Sparhawk zeggen It’s ok mom, I’m here. Later zegt de vrouw You know what? I love you.

Take my weary bones / And fly

Plotseling krijgen de eerste, onzekere stappen van het kind en het voorzichtig oversteken van de oudere een nieuwe betekenis. Dit Tryptich, zoals de drie video’s tezamen heten, is een retabel voor een verloren geliefde.