Marianne Faithfull jubileert op New Fall Festival

3 november 2015

New Fall is een muziekfestival als geen ander. Afgelopen week vond voor de vijfde maal plaats in het Duitse Düsseldorf. Vijf dagen lang, zeven locaties en toch niet meer dan zevenentwintig acts. Een aantal dat in vergelijking met andere muziekfestivals, die doorgaans minder lang duren, vrij gering is te noemen.

“Een bewuste keuze", aldus festivaldirecteur Hamed Shahi uit, "al begint het festival dit jaar een dag eerder dan gepland, omdat een van de locaties, de imposante Johanneskerk middenin de stad, niet beschikbaar bleek in het weekend.” Om openingsact Malky, een melancholiek Duits electro-soulduo, het podium te bieden waarvan de organisatie vond dat het dat verdiende, werd besloten om woensdag van start te gaan. Hoewel het niet meer dan een anekdote lijkt, is het tekenend voor de hele sfeer van het festival, dat niet zozeer zichzelf vooropstelt, maar vooral de muziek en de muziekbeleving.

Het is ook de reden voor het relatief geringe aantal acts. Geen doorlopende carrousel, maar op iedere locatie ’s avonds gewoon één hoofdact met hoogstens één of twee voorprogramma’s.Het verklaart de veelal voor popmuziek bijzondere locaties. Geen sfeerloze zaaltjes waar je normaliter artiesten van het kaliber Curtis Harding, BOY, Apparat, Balthazar, Bernhoft, Two Gallants en Kitty, Daisy & Lewis ziet optreden, maar fraaie concertzalen met een uitgelezen akoestiek waar vrijwel alleen klassieke musici optreden. Een verschil dat in Nederland veel minder lijkt te bestaan, waar eigenlijk amper zalen zijn die uitsluitend het één of het ander presenteren.

New Fall lijkt vooral de meer ingevoerde muziekliefhebber aan te spreken. Je kunt je wel afvragen in hoeverre er nog echt sprake is van een festival, aangezien je geacht wordt op een avond naar één bepaald optreden te gaan, waardoor de sfeer niet heel anders is dan bij een regulier popconcert. Het is echter wel zo prettig als toehoorder helemaal op te kunnen gaan in de muziek waarvoor je hebt gekozen en niet voortdurend te worden afgeleid door mensen die de zaal in- en uitwandelen om te uit te checken hoe deze artiest klinkt. Dat ontdekken, wat voor veel bezoekers van muziekfestivals een deel van de charme is, ontbreekt bij New Fall vrijwel volledig.

Op vrijdagavond genoten we van een volledig en heel overtuigend concert van het Duits-Zwitserse meidenduo BOY, met in het voorprogramma het Australische Husky, dat dit keer ook optrad als duo, waar ze tot nu toe altijd met zijn vieren op het podium stonden. De neven Husky Gawenda en Gideon Preiss charmeerden met het prachtige, folkier materiaal van hun cd’s Forever So en Rucker’s Hill, al legden ze het uiteindelijk toch af tegen de hoofdact, die in Nederland voorlsanog zo goed als onbekend is, maar in Duitsland moeiteloos de middelgrote zalen weet te vullen. Valeska Steiner en Sonja Glass brachten, versterkt door vier heren onder wie twee drummers, een heel dynamische set, die nu eens folky en singer-songwriterachtig klonk, dan weer stevig richting indierock koerste.

Voor zaterdagavond konden we kiezen uit de Noorse soulzanger Bernhoft, het Britse familie-rootstrio Kitty, Daisy & Lewis, een showcase van drie nieuwe bands uit het naburige Keulen en een optreden van Marianne Faithfull. Onze keuze was snel gemaakt. Niet alleen had Faithfull vorig jaar een van onze favoriete platen afgeleverd, het meesterlijke Give My Love To London, dit jaar viert ze haar vijftigjarig artiestenjubileum en brengt ze liedjes uit haar hele carrière, van het vroegste begin met het door Jagger & Richards geschreven As Tears Go By tot een ruime selectie van dat jongste meesterwerk.

Begeleid door een drie geweldige muzikanten onder wie Ed Harcourt op toetsen en gitarist Rob McVey, toonde de bijna zeventigjarige zangeres zich onverminderd een geweldige vertolkster. Mooi in de letterlijke zin van het woord is het niet wat ze laat horen, wel doorleefd - waar ze heel open en opgeruimd over vertelde in de aankondigingen van de liedjes. Ze moest het halve concert in een stoel doorbrengen, omdat ze nog steeds herstellende is van ernstig rugletsel en een meervoudige heupfractuur van drie jaar geleden. Niettemin maakte ze een vieve, sympathieke indruk: een grande dame die nog lang niet op haar lauweren is gaan rusten.

We kunnen nu al bijna niet wachten op de volgend editie, temeer daar de eerste naam al is prijsgegeven: Wilco.