Mary J Blige hoogtepunt van North Sea Jazz

13 juli 2015

De organisatie van North Sea Jazz vindt het medium Heaven niet ‘relevant’ voor het festival, dus werd onze aanvraag voor een perskaart voor het tweede jaar op rij afgewezen. Wij vinden North Sea Jazz nog wel relevant, dus hebben we zelf kaartjes gekocht.

De relevante pers bestaat voornamelijk uit fotografen die als een horde voor het podium hangen om allemaal dezelfde tamelijk obligate plaatjes te schieten: van onder af, microfoon in beeld, NSJ-logo op de achtergrond. Ik zou weleens een mooie reportage van achter de schermen willen zien.

Ieder jaar zijn er mensen die klagen over de ‘verpopping’ van het festival oftewel de ‘ontjazzing’. Dat is maar ten dele waar. Op de grote podia staan inderdaad artiesten van wie je je kunt afvragen of die op een jazz/blues-festival thuishoren – dit jaar Jett Rebel en Emeli Sandé. Maar de ‘echte’ jazz is er wel degelijk, meestal weggestopt in de kleinere zaaltjes, en daardoor veel minder zichtbaar. Figuurlijk en letterlijk soms, want probeer er maar eens een plaatsje te bemachtigen. Jazz-grootheden als Branford Marsalis, Ron Carter, Wayne Shorter en Joshua Redman hebben met de Hudson een groot podium, maar ook die zaal puilt vaak uit.

Ik weet niet of het ieder jaar drukker wordt, maar het lijkt wel zo. Misschien komt dat doordat er steeds meer mensen rondlopen die aan traffic management doen. Mannen en vrouwen die op onverwachte momenten opduiken om je de toegang tot een zaal of looproute ontzeggen. Ze zullen er wel een reden voor hebben, al denk ik soms dat ze overijverig zijn. Want werkt het niet zo dat als je een taak krijgt toebedeeld je die af en toe ook wilt uitvoeren?

Zo was ik dus bijna het optreden van Mary J Blige misgelopen. Haar optreden overlapte dat van Cassandra Wilson. NSJ stelt je voortdurend voor onmogelijke keuzes door drie of vier concerten die je zou willen zien nagenoeg gelijktijdig te programmeren. Niet te vermijden soms, maar de organisatie maakt ook betwistbare keuzes. Zo trad José James gelijktijdig op met Cassandra Wilson, terwijl beiden een ode aan Billie Holiday brachten. Het zou juist mooi zijn geweest als je die twee had kunnen vergelijken.

Enfin, James had ik al geschrapt en halverwege Wilson toog ik naar Blige. Shit! Groene mannen en vrouwen versperden me de weg. Gelukkig wist ik een sluiproute zodat ik vrij vooraan – ruimte zat – hét optreden van NSJ zag. Misschien niet eens zo zeer muzikaal, op andere podia zag ik nog betere muzikanten en zangeressen, maar zelden was ik getuige van zo’n sterke beleving tussen artiest en publiek. Vrouwen met gebalde vuisten en tranen in de ogen die totaal meegingen in het van liefdesverdriet en verkeerde mannen doordrenkte repertoire van de New Yorkse, die zelf zichtbaar ontroerd was. Thank yóu. Thank yóu. Thank yóu, klonk het recht uit haar hart na een ronduit fantastisch No More Drama.