Melanie De Biasio: geestverruimend

1 januari 2014

Brussel zag er sprookjesachtig mooi uit en op de Grote Markt was het bijna over de koppen lopen. Heel de wereld leek wel te zijn toegestroomd in de hoofdstad. Wat een verschil met het concert van Melanie De Biasio 's avonds in de Ancienne Belgique, waar ondanks de uitverkochte zaal een rustige en serene sfeer heerste, met publiek dat duidelijk was gekomen om zeer aandachtig te luisteren, wat de zangeres halverwege haar concert de uitspraak ‘Comme vous êtes bien étiquett’ ontlokte.

We hadden er naar uitgekeken, nadat we Melanie De Biasio deze zomer voor het eerst live zagen op Jazz Middelheim en van onze sokken werden geblazen. Ik heb me toen onmiddellijk haar cd No Deal aangeschaft en die de dag nadien zowat tienmaal beluisterd, en in de dagen en maanden daarna nog veel meer, een pakkende muziekervaring en een regelrechte bevestiging van haar klasse. No Deal is van een ongrijpbare schoonheid, ietwat mysterieus, traag en soms een beetje donker. De plaat klinkt sfeervol en verstild en eerder sober gearrangeerd. De prachtige stem van Melanie De Biasio hoor je op de voorgrond en de muzikale begeleiding bestaat uit piano, drums en hier en daar dwarsfluit en toetsen. Het album bevat slechts zeven nummers en duurt slechts 33 minuten, maar alles klopt en vormt een welhaast perfect geheel. Qua genre leunt No Deal het kortst aan bij jazz, maar eigenlijk overstijgt het album dit genre. 

De muziek doet denken aan Miles Davis’ L'Ascenseur Pour L' Echaffaud, aan de vrije expressie van de zangstem en songstructuren van Joni Mitchell, aan Billie Holiday, Madredeus en ook wel Diana Krall. En de pianopartijen refereren aan Thelonious Monk en ook aan de eigenzinnige Limburger Jan Swerts met zijn minimalistische pianomuziek op zijn knappe plaat De Anatomie Van De Melancholie. Als ik de muziek van De Biasio moest vertalen naar landschappen, dan komen IJsland en Death Valley mij voor de geest, hoewel die zowat elkaars tegengestelde zijn in natuur en temperatuur. Ik hoor er evenwel het desolate van deze landschappen in en ook de pure schoonheid ervan. Qua kleuren zou ik denken aan donkerblauw, wit en zwart, zeker geen rood en oranje. Hoe mank deze vergelijkingen ook mogen lopen, ze geven misschien geven wel een idee van hoe de muziek klinkt. No Deal behoort in ieder geval tot de mooiste albums van 2013.

Doch om een lang verhaal kort te maken, Melanie De Biasio gaf in de Ancienne Belgique opnieuw een overrompelend mooi concert. En ze had fijne muzikanten bij zich: Pascal Mohy op piano, Pascal Paulus op gitaar en synthesizers en Dre Pallemaerts op drums. De Biasio zegt niet veel tegen het publiek, ook daarin is ze sober, maar ze is vriendelijk, ze oogt sympathiek, en ze gaat zodanig op in haar muziek dat het bijna een geestverruimende ervaring wordt.