Melanie De Biasio: verstilde pracht

14 februari 2015

Het wow-gevoel van iets magnifieks te ontdekken, zoals dat voor mij het geval was met Melanie De Biasio op Jazz Middelheim in 2013, is een beetje verdwenen bij dit derde concert dat we zien van haar. Doch daarom is het concert er niet minder goed om, integendeel. Ik ben nog steeds verbaasd en vooral zeer geboeid door de verschroeiende intensiteit en overgave waarmee deze Waalse jazz-zangeres concerten geeft. Ze creëert met haar muziek als het ware een eigen universum, zoals Joni Mitchell dat lang geleden ook al deed, en dat is toch wel heel bijzonder.

De opener I Feel You is prachtig en heel sfeervol. Minimale jazz met als instrumentatie enkel het hoogstnodige. Minutenlang enkel piano en zang, tot uiteindelijk de hele groep invalt, en het geheel een nogal freewheelende outro krijgt. Dit is meditatieve muziek die je heel erg in het nu, op het moment zelf, dient te beleven, zonder te denken aan het vorige nummer of aan wat er straks zal komen. Let Me Love You is een iets harder gezongen nummer met veel percussie, en de opgebouwde spanning leidt naar een mooie climax.  Het ritme zou de hartslag kunnen zijn en op het einde wordt het nummer weer wat rustiger.  Het titelnummer No Deal met een mooie, ijle dwarsfluitintro klinkt een beetje oosters (weer dat meditatieve) en komt slechts langzaam op gang met piano en zang.  Dit is unieke en grootse muziek in al zijn eenvoud en 'kleinheid', en is bijna onaards mooi.

Falling is een tikkeltje melancholisch en weer vertelt de dwarsfluit een eigen verhaal. Daarna volgt het bijna monotoon mooie Believe en dan zijn we al bij het laatste nummer I Am Gonna Leave You aanbeland.  Weer zo een uiterst behoedzaam aangeslagen piano, minimalistisch bijna, wel met een steeds feller en sneller ritme. Precies of ze zichzelf nog dient te overtuigen van wat ze zingt: I am gonna leave you now - I don't need you no more... wordt steeds herhaald en herhaald, als een mantra bijna. Fantastisch.

Als bisnummers zong ze nog With All My Love wederom in een sobere versie met enkel piano als begeleiding.Time is just a feeling - en ik probeer haar daarin te geloven, maar dat lukt niet helemaal.  Wel een rustig en bloedmooi nummer. All Of Me zingt ze daarna, en het oorspronkelijk trage liedje verandert in een iets vlotter jazznummer, en het podium (dat het hele concert eerder schemerdonker bleef) licht heel mooi blauw op en weer speelt ze een intrigerend stukje dwarsfluit. Na lang aandringen komt ze nog een tweede keer terug op het podium met All This Anger, nogmaals een eenvoudig nummer met een spaarzame piano. Verstilde pracht.

Een boeiende muzikale trip is dit.  Zeer mooie muziek die niet enkel onder de noemer jazz te vangen is, maar waarin Melanie De Biasio op zoek gaat naar nieuwe uitdrukkingsvormen en klankervaringen.  En toch klinkt haar muziek zowel live als op plaat toegankelijker dan het misschien uit het bovenstaande zou lijken. Het is absoluut een goed idee het album No Deal te kopen, die ondanks de korte duur - slechts 33 minuten muziek in slechts zeven nummers - een monument van een plaat is, die je nooit meer zal willen missen. Deal?