Natalie Merchant over Natalie Merchant

1 juni 2014

Ooit was Natalie Merchant (50) een popidool, als frontvrouw van de in de jaren tachtig populaire 10,000 Maniacs. Inmiddels is ze uitgegroeid tot een maatschappelijk betrokken ‘grand lady’. Op haar jongste soloalbum – simpelweg Natalie Merchant getiteld – komt ze voor het eerst sinds lange tijd weer met zelfgeschreven nummers. “Muziek kan een boodschap laten doordringen”, zegt ze tijdens het interview dat Heaven met haar had. Ze praatte vooral over haar vele sociale nevenactiviteiten. Merchant is een muzikant in de traditie van folklegende Pete Seeger, die ze persoonlijk kende. Net als Seeger neemt ze een grote maatschappelijke verantwoordelijkheid.

“Voor dit album heb ik me erg beziggehouden met de plaatsing van de microfoons. Ik wilde ruimte creëren voor de instrumenten. Als er één snaar werd aangeslagen op de akoestische gitaar, wilde ik ook dat je dat ten volle hoorde. Elk aspect van het geluid. Er zijn momenten op het album dat je het hout van de gitaar hoort kraken. Ik heb – bij 10,000 Maniacs – met technici en producers gewerkt die zulke bijgeluiden er uit wilden hebben, maar ik wil ze juist laten staan. De snaar is nu eenmaal strakgespannen metalen draad en het hout is dun. Je mag die kracht en kwetsbaarheid echt wel laten horen. Op Seven Deadly Sins staat een van mijn favoriete momenten, waarop je de akoestische gitaar hoort kreunen. Het levert een wat mysterieus geluid op. Prachtig. Het is wat het is.”

“Ik maak graag muziek met iedereen in één ruimte. Opnemen doe ik het liefst zo live als maar mogelijk is. Als zangeres wil ik direct kunnen reageren op het spel van de anderen. Ook voor dit album zijn alle nummers met een band ingespeeld, met een paar overdubs voor elektrische gitaar. Ook de strijkers zijn elders opgenomen. Het arrangement van The End was een geworstel. Ik had het eerst laten schrijven voor een groot orkest. Maar toen ik de opnamen hoorde vond ik het eindresultaat toch tegenvallen. Ik besloot het derhalve niet te gebruiken, ondanks alle tijd en geld die erin waren gaan zitten. Ik schreef The End al zo’n vijftien jaar geleden en heb het in de loop der jaren opgenomen in verschillende samenstellingen met diverse muzikanten. Met gitaar en drums, met één enkele cello. Het bleef maar niet goed klinken in mijn oren. Op het album wordt het gespeeld door een klein vioolensemble.”

Het volledige interview met Natalie Merchant staat in de eerstvolgende editie van Heaven die half juni verschijnt.