New Fall 2019

18 oktober 2019

Waar in eerdere edities van het New Fall festival in Düsseldorf fantastische optredens waren te zien van onder meer Wilco, Hundreds, Marianne Faithful, Ibeyi en Glen Hansard, vond het meest belovende concert – dat van de neoklassieke electro componist en pianist Nils Frahm – op maandagavond plaats, toen ik alweer thuis was. De line-up van het festival was op vrijdag en zaterdag, althans muzikaal gezien, niet heel verrassend, en dat terwijl alle optredens nu geconcentreerd waren rond het zogenaamde ‘Ehrenhof’, waar ze voorheen over de stad verspreid plaatsvonden.

Het optreden van Apparat met zijn mengeling van elektronica, rock en neoklassiek leek buitengewoon fraai te worden met een mooi sobere enscenering in de prachtige Robert-Schumann-Saal, maar de lichtshow met lichtstrepen in allerlei kleuren en maten irriteerde mijn ogen dusdanig dat ik genoodzaakt was een groot deel van de tijd mijn ogen te sluiten. Nu is dat voor muziek geen al te groot nadeel, al bracht het des te meer aan het licht dat, ondanks dat er voortreffelijk gemusiceerd werd, de liedjes (of zo u wilt composities) daar bij achterbleven, waardoor ik toch niet echt door de muziek van Apparat werd gegrepen.

Hetzelfde gold ook een dag eerder voor het optreden van William Fitzsimmons. Nu had ik op grond van zijn platen ook niet heel anders verwacht, want zijn liedjes volgen altijd min of meer hetzelfde stramien, waardoor je het halverwege wel gehoord hebt. De live-setting met een extra muzikant bracht daarin weinig verandering, waardoor ik me na een uur naar de tegenover gelegen Rheinterrasse begaf om in de fraaie art-decozaal Rheingold de verrichtingen van Allah-Las te bekijken.

Het voorprogramma van Suzan Köchers Supraphon had ik helaas gemist. Ik had nog nooit van deze dame gehoord, maar van diverse kanten vernam ik dat het een buitengewoon boeiende set was geweest. Iets wat ik helaas niet van de Allah-Las kon zeggen. Hun nieuwe album Lahs kwam op mij al erg slapjes over en het optreden liet ook geen vonk overspringen. Veel meer dan ‘best aardig’ werd het niet en je verwacht live eigenlijk meer. Het optreden toonde vooral aan dat geen van de vijf bandleden uitblinkt op zijn instrumenten.

Dat deden de negen regionale acts die ’s anderendaags te bewonderen waren in de popNRW Show in dezelfde zaal ook niet, maar van beginnende bandjes op een showcase-podium verwacht je dat ook niet. Echt wereldschokkende optredens zag ik niet, al sprongen het folky The Mañana People en het freaky Neumatic Parlo boven de veelal getoonde middelmaat uit. Typisch genoeg leek geen van deze nieuwkomers in de voetsporen te kunnen treden van alle befaamde acts waarmee Düsseldorf sinds eind jaren zestig naam heeft gemaakt.

Viel vorig jaar de try-out van de ‘Sound Of Düsseldorf’ stadswandeling nogal tegen, vanaf afgelopen juni vindt deze ruim twee uur durende tocht iedere zaterdag van 11 tot 1 plaats, waarbij de organisatie nu niet alleen allerlei leuke anekdotes paraat heeft over de belangrijkste mensen die de stad de afgelopen vijftig jaar muzikaal op de kaart hebben gezet, ook zijn daar nu foto’s bij en is de muziek te horen waar het om draait. Het maakt de tour in één klap vele malen interessanter en een aanrader voor iedereen die wil meemaken waar zulke invloedrijke Düsseldorfer acts als Kraftwerk, Der Plan, Rheingold, Haushka en Die Toten Hosen vandaan komen.

New Fall 2019 was misschien niet de beste aflevering van het festival, aan de nieuwe opzet (die wat mij betreft zeer geslaagd was) heeft dat zeker niet gelegen. Ondanks alle kritiekpunten die ik vooral met betrekking tot diverse acts hadden, heb ik me toch weer uitstekend vermaakt en kijk ik uit naar wat festivaldirecteur Hamed Shahi ons volgend jaar zal voorschotelen.