Nick Harper: tegendraads en fascinerend

30 september 2013

Zo’n vijftien keer heb ik hem inmiddels gedraaid, Riven, de achtste studio-cd van Nick Harper. En hij blijft groeien. Tegendraads, fascinerend en bij vlagen ook erg aanstekelijk.

Je eerste biertje, vond je dat lekker? Waarschijnlijk niet echt. Maar de kans is groot dat je nu veel liever een biertje inschenkt dan een glas sinas, cola of cassis. Zo is het ook met de muziek van Nick Harper. Na oppervlakkige beluistering van eerdere werkstukken ben ik er niet diep ingedoken, want die spraken niet onmiddellijk aan. Riven is zijn eerste cd waar ik eens echt goed voor ben gaan zitten. En inmiddels is er maar één conclusie: dit is een ongelooflijk rijke cd van een volstrekt eigenzinnige Engelsman; nóg eigenzinniger dan zijn vader Roy (nog steeds actief). En zeker een van zijn beste, misschien wel zijn allerbeste, want hij overklast een aantal eerdere cd’s die ik inmiddels in huis heb gehaald op alle fronten.

Alle vergelijkingen gaan volstrekt mank. Maar als je fan bent van de evenmin erg toegankelijke Dan Wallace is Riven een absolute aanrader. Met Wallace heeft Nick Harper trouwens gemeen dat zijn beheersing van de akoestische gitaar werkelijk fenomenaal is.

Met Riven haal je vijfenzeventig minuten muziek in huis zoals je die nog nooit eerder hebt gehoord.