North Sea Jazz: the day after

9 juli 2012

Honderdvijftig optredens van meer dan 1500 artiesten in één weekend. Op de maandag na North Sea Jazz ben je benieuwd naar de recensies, maar eigenlijk is iedere bespreking onbegonnen werk. Want op elk moment van het festival zijn er wel vier optredens tegelijk aan de gang, van experimentele jazz, tot gelikte aarenbee.

Ik zag dit weekend prachtige optredens van een hartverwarmende Gregory Porter, van het Heritage Blues Orchestra – blues meets jazzy horns –, van Nick Waterhouse – je bent nooit te jong om oud te klinken –, van Christian Scott – de nieuwe Miles Davis, hoe zeer het het zelf ook ontkent –, van Brad Mehldau – lyrischer kan een jazzpianist niet klinken –, van Buika – innemende en gepassioneerde Spaanse jazzangeres, van The Kyteman Orchestra – vol bombast, maar de grote Maaszaal bleef wel tot het einde toe gevuld -, and last but not least, van saxofonist Benjamin Herman met strijkers en een excellerende Jesse van Ruller op gitaar.

Maar mijn hoogtepunt vond zaterdagavond plaats toen Teddy Thompson als gastvocalist bij het optreden van Rufus Wainwright met enkel pianobegeleiding Saratoga Summer Song te berde bracht. Fijn voor wie er niet bij was dat iemand in het publiek het heeft opgenomen en op YouTube geplaatst.

Het nummer van Kate McGarrigle is te horen op een – voor zover ik weet – nog te verschijnen film die is gemaakt van het tributeconcert dat haar kinderen Rufus en Martha Wainwright hebben gegeven samen met vrienden en familie: Sing Me The Songs That Say I Love You: A Concert For Kate McGarrigle.