Oh, koude november

18 november 2012

Met februari is november de maand die me het meest laat afzien. Voor mijn gevoel beweeg ik me dertig korte dagen lang door waterkoude mistflarden. De waterdruppels zetten zich op mijn winterjas, de muts moet diep over mijn oren.

Cold November heet het liedje dat mijn hart toch nog verwarmt. Van Shannon Stephens. Een muzikante uit Seattle, die hier nauwelijks bekend is. Cold November staat op haar jongste – derde – album, Pull It Together. Door recensent Kees van Wee onlangs in Heaven gekwalificeerd als ‘een van de sterkste singer-songwriterplaten van dit jaar.’ Uitgekomen op het label van Sufjan Stevens, met wie ze ooit samen in een band speelde.

Shannon Stephens heeft de gave om sociale misstanden aan de kaak te stellen, zonder dat ze zich overschreeuwt of pamflettistisch wordt. Ze houdt het juist altijd klein, dicht bij zichzelf. Haar zorgen over geld en over hoe het verder moet met de wereld, voor haar kinderen vooral, worden inmiddels weerspiegeld in de levens van talloze Amerikanen (en Europeanen) uit de middenklasse, die tot voor kort tamelijk welgemutst door het leven gingen.

Over mutsen gesproken, in Cold November verwoordt Shannon Stephens mijn november-gevoel. Geen wereldprobleem, maar desalniettemin.

Cold November’s covered me with her dark and dripping wings. Carried me from cheer and light, out of mind and out of sight.

Cold November’s burried me under heaps of rotting leaves. Soaked through with rain and choked by grief. Oh, November, honestly.

[…]

She has her own song to sing and she demands to finish it. Raises her slick and glistening beak and crows to those who can’t resist.

[…]

Maar toch dienen zich ook in deze door godvergeten maand lichtpuntjes aan:

But I just felt the summer’s heat and tasted the tomato’s meat and took the socks off of my feet.

Pull It Together verschijnt op Asthmatic Kitty Records