Onder de naald: Easier

2 augustus 2018

Hij kijkt vermoeid uit zijn ogen. Zweet parelt op zijn voorhoofd. Met een grote zucht laat hij zich op de bank zakken. Er klinkt opluchting in die zucht. Ik glimlach begrijpend. Op een dag als deze, waarbij het kwik de achtendertig  graden aantikt, is het geen straf om even een uur in een koele trein te mogen vertoeven. Zoals altijd ben ik bewapend met mijn ipod. Maar daar waar ik doorgaans kies voor het beluisteren van albums in zijn geheel scroll ik nu door een deel van mijn collectie, opgeslagen op dat digitaal wonderdoosje met die aangevreten appel. Vandaag haal ik een aantal nummers boven water die mij lief zijn. Het vertrek uit station Eindhoven gaat vergezeld van Run Like A Thief van Bonnie Raitt. Weert zeg ik gedag met The Delines en Roermond doemt op als de stem van Greg Allman breekt in Song For Adam. Na Sittard laat ik Jimmy LaFave’s It Makes No Difference wegebben in mijn oortjes. Ergens tussen de gemeentes Geulle en Bunde scroll ik verder. Nog vijf minuten. Tijd voor nog één nummer. Ik laat John Martyn achter me en zelfs Johnny Adams laat ik onaangeroerd. Ik ga voor dat ene nummer dat ik al waarschijnlijk 572 keer eerder heb gehoord. Ik vind op mijn ipod de blauwe hoesfoto van Deeper Shades en klik op het vijfde nummer. JW Roy begint te zingen.

You're looking sharp / Overdressed to go / I swear that's is gonna rain / Ain't that something you like to believe in?

Easier. Een nummer over afscheid en afstand. In dit geval onlosmakelijk met elkaar verbonden. Met een tekst die genoeg ruimte overlaat om er een eigen interpretatie aan te geven. Kou, wind, het lijken passende metaforen in relatie tot gevoelens die worden opgeroepen bij het nemen van afscheid. Verdriet, onzekerheid maar ook bitterheid. Is vluchten eenvoudig? Voor welke reden dan ook? Of het smeken om iemand te laten blijven? Bij afscheid hoort pijn. Niet aan te ontkomen. Maar in afscheid, die pijn, zit ook de essentie van het elkaar beminnen. Het houden van. Ze lijken onafscheidelijk te zijn. Uiteindelijk zal iedere liefde worden ingehaald door een afscheid. In welke vorm dan ook. In Easier vind ik dat terug.

Is it easier to run? / Is it easier to beg? / Ain’t it easier to dig for gold / when you’re holding clay today?

De twijfel groeit en gaat over in het kille besef dat ze niet zal terugkomen. Dat het hier eindigt. Het besef is er. De berusting nog niet. Nog lang niet. Dat is wat JW Roy me als laatste meegeeft als ik uit de trein stap. De soul druipt van zijn doorleefde stem af als zweetdruppels van het gelaat van mijn voormalige medepassagier. Je gelooft hem als hij die laatste woorden zingt. Ik geloof hem.

Somewhere in your darkest night / Maybe in your final hour / you know, I know, we know / Well, that she’s not… / She ain’t coming ‘round

Maar daar eindigt Easier niet. Want het is juist een instrumentaal epiloog dat het nummer tot de adelstand verheft. Terwijl ik mijn NS-kaart uitlog spelen Roel Spanjers op piano en Richard van Bergen op gitaar gevoelig om elkaar heen. Ik loop het station uit. Steen en beton is urenlang geteisterd door de zon. Het is zo volgezogen dat het die hitte met dezelfde kracht weer de stad in smijt. Op het moment dat ik middenin die verzengende hitte loop ontbindt Richard van Bergen op slide gitaar zijn duivels. Zoals hij dat iedere keer doet. Ik kijk naar mijn arm en voel ook nu weer dat kippenvel zich van mij meester maakt. En juist dan jaagt hij dat buisje om zijn vinger nogmaals over zijn gitaarhals waardoor de haren op mijn armen alsmaar meer rechtovereind gaan staan. Ik kan een lach niet onderdrukken. Een tropische dag waarvoor stilaan zelfs een woestijnrat respect begint te krijgen en ik loop hier met de rillingen over mijn rug en armen. Met dank aan JW Roy, Roel Spanjers maar vooral dankzij die dekselse Richard van Bergen. Vandaag voor de 573ste keer. Ik haal mijn fiets op. Nog even op de trappers door die warme föhn. Het gros is vals plat omhoog. Soms zullen ze de kuiten even bijten. Ik stel mezelf een koud biertje en Easier onder de naald in het vooruitzicht.

Het fietsen gaat me makkelijk af vandaag.