Ontmoeting met Gillian Welch en David Rawlings

10 november 2011

En zo zaten we maandag een paar uur voor hun memorabele concert in de Paradiso dan toch nog onder zes ogen met Gillian Welch en David Rawlings. Die middag waren ze vanuit Keulen naar Amsterdam komen rijden om de volgende dag naar Antwerpen door te reizen. Sinds eind juni het opzienbarende comebackalbum The Harrow & The Harvest verscheen, trekt het koningskoppel van de americana kennelijk onvermoeibaar van hot naar her, eerst in Noord-Amerika en vervolgens in Europa. Tegen het eind van het jaar hebben de twee er om en nabij de honderd optredens op zitten, waar ze eerder in hun inmiddels anderhalf decennium tellende carrière hooguit de honderddertig per jaar haalden. Ondanks dat ellenlange touren wekken ze bepaald geen afgeleefde of opgejaagde indruk, integendeel, ze lijken juist eerder ontspannen en onthaast.

Wanneer David Rawlings onze antieke Sony walkman-recorder op het tafeltje in de kleedkamer ziet liggen, wordt hij als zovele muzikanten onwillekeurig lyrisch. “Ik heb er laatst ook nog zo eentje op de kop weten te tikken. De productie is al een hele tijd terug stopgezet, terwijl het toch zulke fantastische apparaten zijn. Gelukkig heb ik pas geleden via via iemand gevonden die een enorme voorraad losse onderdelen bezit, zodat ik tenminste niet hoef te wanhopen als het ding ooit kuren mocht gaan vertonen. Zeg, gebruik je die kabel eigenlijk wel eens helemaal?” Hij wijst op het paar meter lange, opgerolde snoer aan de al even antieke Sennheiser microfoon. “Nee? Mijn handen jeuken gewoon om ’t in te korten.” Na afloop van het interview komt hij er op terug. “Zal ik het even voor je doen? Wacht, dan ga ik hier even op zoek naar een soldeerbout.”

Het interview met Gillian Welch en David Rawlings komt in de volgende editie van Heaven (verschijningsdatum 15 december).