Ontroerende liedjes van hartzeer en verlangen

20 juni 2014

Gerry Goffin was de tienerleeftijd nog maar een jaar ontstegen toen hij Carole King trouwde. Zij was zeventien, hij twintig. De songs die ze samen begonnen te schrijven als leden van het legendarische Brill Building collectief gingen over henzelf. Zijn teksten vol tienerhartzeer, -verdriet en -vreugde en haar sterke melodieën spraken Amerika al snel aan. Na twee jaar ‘oefenen’ schreven ze hun eerste Amerikaanse nummer 1 hit, Will You Love Me Tomorrow. The Shirelles reikten in maart 1961 ook tot de derde plaats in Engeland. Na hun scheiding eind jaren zestig bleven Goffin en King vrienden en hun composities namen alleen af in aantal, niet in kwaliteit.

Vier nummer 1 hits schreven Goffin & King, alle vier in de vroege jaren zestig. Na de twijfel van The Shirelles, Will You Love Me Tomorrow (1961), volgden het afscheid van een liefde van Bobby Vee, Take Good Care Of My Baby, de vrolijke treindans van Little Eva, The Loco-Motion (1962), en de volwassen man Steve Lawrence die een meisje van zich moet afhouden, Go Away Little Girl (1963). Little Eva was de babysitter van de dochters van Goffin en King. Het tienerverlangen druipt af van songs als Up On The Roof van The Drifters en One Fine Day van The Chiffons.

Later haalden Goffins teksten met muziek van Michael Masser de top van de Amerikaanse en Engelse hitparades: Nothing’s Gonna Change My Love For You van Glenn Medeiros, Theme From Mahogany van Diana Ross en Saving All My Love For You van Whitney Houston. Zijn vroege samenwerking met Barry Mann leverde onder meer Who Put The Bomp op, uitgevoerd door Mann, en Bobby Vee’s Run To Him.

Goffin en King hebben ook twee van de beste Monkees-songs geschreven: Pleasant Valley Sunday en Porpoise Song. In die midden tot eind jaren zestig verbreedden ze hun palet, de songs kregen een volwassener karakter, al bleef verlangen een factor van importantie. Dat leverde twee van hun fraaiste songs op, beide uitgevoerd door Dusty Springfield en The Byrds: Goin’ Back en Wasn’t Born To Follow. Die Byrds-versie trok de wereld over in de film Easy Rider.

De wereldverovering door The Beatles zorgde dat popartiesten hun eigen nummers gingen schrijven. De tijd van de schrijvende duo’s en losse schrijvers van Brill Building raakte langzaam op. Carole King had het snel door en begon haar eigen platen te maken. Gerry Goffin deed dat ook, maar met minder succes. Hij liet het bij twee albums, aardig eclectisch werk uit 1973, It Ain’t Exactly Entertainment, en 1996, Back Room Blood. Zijn hoofdtaak bleef teksten schrijven voor anderen, en die juweeltjes zijn voor eeuwig.

Gerald ‘Gerry’ Goffin 11 februari 1939-19 juni 2014