Op het tweede gehoor: artiesten met gekke pakjes

10 januari 2019

Wat moet je vinden van artiesten met gekke pakjes en raar haar? Ik weet niet hoe het met jou is, maar ik heb ze nooit vertrouwd. Als je zoveel opsmuk nodig hebt, moet er aan de inhoud wel iets ontbreken.

Denk Mud in de jaren 70: zonnebrillen, maffe kostuums, papperige Engelse lijven en zwakke songs. Denk Kiss: enge mannen met metalige pakken, zwart-witgeverfde tronies, veel geschreeuw en weinig wol. Of denk Lady Gaga en Katy Perry – zit er één liedje van tijdloze klasse in het repertoire van deze groots uitgedoste dames?

Nee, net als menige andere Heavenlezer heb ik het als popfan altijd liever gehouden bij eerlijke types met houthakkershemden, cowboyhoeden en gitaren. Ruwe bolster, blanke pit, dat werk. Authentieke mannen en vrouwen, wars van showbizz en commercie, met mooie verhalende liedjes en het hart op de tong. Denk Guy Clark, Lucinda Williams, John Moreland.

Maar er is iets aan het verschuiven. De laatste tijd, merk ik, luister ik opvallend graag naar artiesten als Peter Gabriel, David Bowie, Kate Bush en Queen: creatievelingen met extravagante outfits, theatrale capriolen en dramatische presence. En de muziek die ik van hen draai komt vaak ook nog uit hun meest theatrale periodes, zoals Ziggy Stardust van Bowie of Hounds Of Love van Bush.

Ik vraag me af wat er hand is. Raak ik om de een of andere reden uitgekeken op houthakkershemden en de houding what you see is what you get? Of heb ik die theatrale muziek stiekem altijd al mooi gevonden, zonder het te willen bekennen? Of zou ik gewoon meegaan met een bredere trend, waarin de strikte grenzen tussen genres er steeds minder toe doen? Het onderscheid tussen alt. en mainstream country is immers ook al aan het vervagen – zie de stijgende waardering in de media voor artiesten als Kacey Musgraves, Carrie Underwood en Sam Outlaw.

Allemaal vragen. Moeilijke vragen ook. Ik heb er geen definitief antwoord op. Dat is uiteindelijk misschien ook niet zo belangrijk. Wat ik wel weet, is dat het de kwaliteit van de muziek van Bowie, Bush, Queen en Gabriel is die die vragen bij me oproept. Hun muziek zit irritant te morrelen aan mijn oude vertrouwde regels. Dat is al een kwaliteit op zich.