Op het tweede gehoor: terug in het heden

3 april 2019

Een tijdje geleden ging ik met mijn echtgenote naar poppodium Fluor in Amersfoort, voor een optreden van Her Majesty, de CSNY-tribute-band van Hollandse bodem die al veel successen vierde in de vaderlandse theaters en clubs. Het was een gedenkwaardige avond, in meerdere opzichten.

Meestal ben ik niet zo te porren voor tributes. Bovendien vormen Crosby, Stills, Nash & Young een van mijn vroegste en kwetsbaarste popliefdes. Maar op internet zag ik het vocale en instrumentale vakmanschap van Her Majesty en dus ging ik overstag. En live in Fluor, voor een publiek van vooral vijftigers en zestigers en een stuk of wat twintigers, maakte het vijftal die belofte vanaf de eerste minuut waar.

De line-up was perfect. Jelle Paulusma en Diederik Nomden klinken bedrieglijk echt als respectievelijk Neil Young en Stephen Stills, en zanger-gitarist Bertolf Lentink en drummer Bauke Bakker wisselen elkaar af als David Crosby en Graham Nash. Maar – dat is het gekke met een tribute-band – ze klinken als de originelen maar ondertussen zijn ze het niet. Er treedt kortsluiting op tussen je ogen en je oren.

Zo'n tribute-band werkt ook als een tijdmachine. De songs van Crosby, Stills, Nash en Young brachten me terug naar mijn wereld van ruim vier decennia terug, naar mijn oude slaapkamertje. Ik ben dertien, ik zit naast de cassetterecorder, vingers op de opnameknoppen om zoveel mogelijk opwindende klanken vast te leggen. Ik weet niet of ik veel van de muziek begreep, maar de aantrekkingskracht van nummers als Déjà Vu, Helpless en Our House was ongelooflijk, dat weet ik nog wel. En afgelopen zaterdag was ik ruim anderhalf uur lang weer die dertienjarige.

Na afloop van het concert kwam van achter uit de zaal een jonge vrouw, twenty-something, glimlachend naar mij en mijn echtgenote toe. Ze wilde ons graag laten weten hoe zij en haar gezelschap van ons tweeën hadden genoten, van de manier waarop wij het optreden hadden beleefd. Best grappig. Ik stelde me voor dat ze ons enthousiasme had opgemerkt, misschien ook onze vervoering of onze verbondenheid, onze reis door de tijd. Ze hadden er met een soort verwondering en een bepaalde afstand naar gekeken. Zo werd ik weer heel snel teruggebracht naar het heden. En me bewust van mijn werkelijke leeftijd. Dat kan een tribute-band als Her Majesty dus ook teweegbrengen.

Chris Bernasco geeft hier eens in de maand een bijzondere kijk op popmuziek.