Pad Af Pod Op: december 2018

28 december 2018

Elke dag ga ik twee uur een imaginair pad af op mijn hometrainer. Een mix van nieuwe liedjes en gouwe ouwe op mijn iPod houdt de vaart er in.

Alela Diane: Threshold

Samen met de Amerikaanse zangeres/liedjesschrijfster Alela Diane spoed ik me naar het einde van dit jaar. Threshold is een fraai en vooral ingetogen gezongen lied dat handelt over de noodzaak van afronding en het vermoeden van een nieuw begin. Album: Cusp (2018)

Janelle Monáe: Juice

Potten en pannen uit het zicht. De Amerikaanse actrice/model en muzikante Janelle Monáe ligt op een pan-seksuele ramkoers. Prince is stilistisch nooit ver weg. Aan duidelijk laat ze tekstueel niets aan het toeval over. Het hoogst eigenzinnig getoonzette lied Juice is de vrouwelijke versie van Prince's Cream. Minstens zo broeierig en met een groove om je vingers bij af te likken. Album: Dirty Computer (2018)

Blood Orange: Saint

Ook het Engelse Blood Orange is schatplichtig aan de musici die het Afro-Amerikaanse muzikale erfgoed op de kaart hebben gezet. Hun mix van softsoul, Motown en hip hop klinkt zeer aanstekelijk en houdt de geest lenig. Spaarzame sax, flarden met freejazz-aspiraties brengen Saint op gang waarna een uiterst toegankelijk klankbeeld de overhand krijgt. Album: Black Swan (2018) 

Karine Polwart: Suitcase

Een eerste plek op Mojo's folk-jaarlijst 2018 sterkt me in mijn bewondering voor het Schotse multi-talent zangeres/liedjesschrijfster Karine Polwart. Suitcase gaat over de redding van een groep Joodse Duitsers tijdens de Nazitijd. Beklemmende lyriek met een sprankje hoop zorgvuldig geweven in de opzet van dit lied. Album: Laws Of Motion (2018)

Gustav Mahler: Adagietto

Nu collega Flip van der Enden in de jongste Heaven uit de klassieke kast is gekomen kan ik niet achterwege blijven. Uit mijn verzameling van klassieke componisten kies ik voor Mahler's Vijfde Symfonie. Het wonderschone Adagietto kent iedereen van begrafenissen van vorsten en politici. Mahler schreef het echter om zijn liefde voor zijn vrouw Alma te vereeuwigen. Album: Gustav Mahler – Vijfde Symfonie (Diverse uitvoeringen)

Elvis Costello: Under Lime

2018 is ook het jaar van de terugkeer van popveteranen. Under Lime is zo'n typisch beklijvend poplied dat de hele dag in je hoofd blijft zitten. Elvis Costello is naast een uitmuntend schrijver van 24-karaats liedjes ook op latere leeftijd nog altijd bijzonder goed bij stem. Album: Look Now (2018)

Paul McCartney: I Don't Know

Lord Paul roept in I Don't Know gekoesterde herinneringen op. In de eregalerij van Beatles-klassiekers mag dit lied niet ontbreken. Zoals we dat gewend zijn dwingt ook dit lied als vanzelf tot meezingen. Voor de liefhebbers van die typische Mc Cartney-signatuur een niet te missen kans het jaar stemmig af te sluiten. Album: Egypt Station (2018)

Talking Heads: Slippery People

Een vaste plek in mijn lijst krijgt ook het werk van Talking Heads. Er zijn maar weinig groepen die zo goed de vaart er in weten te houden als dit collectief uit New York. Uit hun omvangrijke oeuvre kies ik het prachtlied Slippery People. Gelijktijdig richt ik een monument op voor bassiste Tina Weymouth die de hele ritmesectie in het gareel houdt met haar unieke basspel. Album: Speaking In Tongues (1983)

Gretchen Peters: Wichita

Het jaar sluit ik af met Wichita van de Amerikaanse zangeres/liedjesschrijfster Gretchen Peters. Het is een van die typische verhalen over haar landgenoten die zich ophouden in de marge van de Amerikaanse samenleving. Als geen ander brengt Peters deze personages tot leven waarbij ze gelijktijdig een warm pleidooi houdt voor hun bestaansrecht. Album: Dancing  With The Beast (2018)