Partytime met Southside Johnny & The Asbury Jukes

2 mei 2016

Gisteravond ben ik met mijn elfjarige nichtje naar een optreden van Southside Johnny & The Asbury Jukes geweest. Toegegeven, de grens tussen een cultureel correcte activiteit en kindermishandeling valt in dit geval wellicht niet zo duidelijk te trekken. In haar belevingswereld zijn het de Justin Biebers, Rihanna’s en Taylor Swifts die de toon zetten. Relevantie heeft op die leeftijd vrijwel altijd te maken met de actualiteit. Voor een prille tiener is vorig jaar immers al tijden geleden. Maar ze is opgegroeid met veel verschillende muziek, dus dat scheelt. Ze meende her en der zelfs iets te herkennen. Ik was opgelucht.

“Oh sorry”, zegt Southside Johnny als het enigszins bedaagde publiek in de Muziekgieterij lichtelijk in opstand komt wanneer hij Maastricht in Duitsland situeert. “Okay guys, we’re Americans, so we don’t know stuff like that. But the day after tomorrow we play in Utrecht – that’s Germany, right?” De 67-jarige John Lyon, zoals zijn officiële naam luidt, wordt steevast in één adem genoemd met Bruce Springsteen en Jon Bon Jovi, zijn veel populairdere muzikale bloedbroeders uit New Jersey. Zij staan in de Madison Square Garden in New York, hij is de ster van The Stone Pony in Asbury Park. Zo’n veertig jaar lang al schotelt hij met zijn Asbury Jukes het publiek dezelfde mixschotel van soul, rhythm ’n’ blues en rock ’n roll voor. Lyon steekt niet onder stoelen of banken dat hij een tevreden man is zolang hij avond aan avond muziek kan maken in een swingende club. Niet voor niets draagt een van zijn verzamelalbums de titel Havin’ A Party With Southside Johnny.

Lyon betreedt met zonnebril op het podium van de Muziekgieterij. Of hij werkelijk dronken is of alleen maar zo oogt, valt moeilijk te beoordelen. In ieder geval drinkt hij een aangereikt glas bier in één teug leeg na een hartgrondig ‘what the fuck’. Een vakman. En dat niet alleen met een glas in de hand. Want muziek maken kán hij met zijn zevenkoppige Asbury Jukes. Waarbij hij er niet voor terugschrikt een nummer stil te leggen om zijn toetsenist uit te leggen wat hij precies verlangt. Ingestudeerd? Dat kan haast niet anders, want de show is op-en-top Amerikaans, inclusief een nonchalant gebrachte commercial break waarin hij zijn jongste album Soultime! opzichtig aanprijst. Niets wordt aan het toeval toegelaten, zo lijkt het, en toch doet het allemaal even sympathiek aan.

Lyon’s stem is rafelig geworden en zeker bij de rustige passages heeft hij moeite de juiste toon te vinden. En dan zijn begeleidingsroep. Inmiddels kunnen zich zo’n 130 man ex-Asbury Juke noemen. Op de website wordt gesproken van amigos and refugees. De drie koperblazers vormen de grote instrumentale kracht van de formatie, waarin verder Jeff Kazee excelleert met schmierend spel op zijn hammondorgel. Gitarist Glenn Alexander staat met zonnebril en cowboyhoed op de hele avond pal achter een pilaar. Hij lijkt afwezig, mist scherpte en zet vaak te laat in. Gaandeweg het optreden wordt steeds duidelijk dat er nogal wat sleet zit op Southside Johnny & The Asbury Jukes. Al met al klinkt het routineus goed, maar beslist niet edgy. Het is aanstekelijke muziek die uitnodigt om stevig bij te drinken en te dansen. Hooggestemd positivisme dat zelfs voor mijn elfjarige nichtje best te pruimen bleek – voor één keer.

Southside Johnny & The Asbury Jukes live: 3 mei in TivoliVredenburg, Utrecht; 4 mei in Paard van Troje, Den Haag; 6 mei op Moulin Blues, Ospel; 14 mei in Het Depot, Leuven; 15 mei op Ribs & Blues, Raalte; 16 mei in Paradiso, Amsterdam.