Paul Simon & Sting: klavertje vier

28 maart 2015

Simon & Garfunkel in België, deel twee. Iets meer dan een week na het concert van Art Garfunkel in Hasselt was het de beurt aan de andere helft van het legendarische duo. Een aangename muziekavond werd het in het Antwerpse Sportpaleis, met het beste uit het oeuvre van het klavertje vier: Sting, The Police, Paul Simon en Simon & Garfunkel, waarbij Simon zowel plaats één als twee voor zijn rekening nam. Sting was briljant, en zong heel goed, maar tegen het meesterschap van Simon was niet op te tornen.

Het repertoire dat Paul Simon in zowat een halve eeuw bij elkaar hwwft geschreven, is qua kwaliteit bijna niet te overtreffen, of we zouden het al moeten gaan zoeken in de hors categorie: Bob Dylan, Neil Young, Bruce Springsteen, Leonard Cohen en Joni Mitchell. Bijna drie uur vertier en muziekplezier met een setlist die bijna uitsluitend uit klassiekers bestond.

Sting & Simon wisselden elkaar mooi af en zongen af en toe samen, zodat het concert heel mooi in een zestal deeltjes in te delen was : 2 x Sting, 2 x Simon, 2 x beiden samen. Het podium stond vol muzikanten, een vijftiental die allen om het meest hun best deden en virtuoos speelden. Dus ook daarover geen klachten, integendeel.

De hoogtepunten van de avond waren voor mij 50 Ways To Leave Your Lover, Mother & Child Reunion, Still Crazy After All These Years, Dazzling Blue, The Boxer en America (geweldig gezongen door Sting), allemaal liedjes geschreven door... juist. Verder vond ik ook volgende nummers voortreffelijk: Graceland, Diamonds On The Soles of Her Shoes, Hearts And Bones (met aansluitend Mystery Train & Wheels), Message In A Bottle, Fragile, So Lonely (met tubasolo), Roxanne en Bridge Over Troubled Water (eerste strofe Sting, tweede strofe Simon, derde strofe samen). De afsluitende Everly Borthers-cover When Will I Be Loved werd gebracht met prachtige harmoniezang van Stingmans & Simonfunkel, die zich enkel op akoestische gitaar begeleidden. Van al deze hoogtepunten waren er tien nummers van Simon en vier van Sting, wat mij betreft exact de kwaliteitsverhouding tussen S & S.

Ik kan niet één nummer opnoemen dat ook maar iets uit de toon viel, doch ondanks de verpletterende kwaliteit van het gebodene, was het voor mij zeker geen memorabele avobd. Daarvoor is de Sportpaleisdrempel – te groot, te groots, te veel volk, te duur – voor mij net iets te hoog. Het is moeilijk om 'betrokken' te zijn bij het concert als je zo ver van het podium zit. De muziek was superbe, maar ik twijfel wat de meerwaarde is ten opzichte van een avondje al de superbe platen van Paul Simon platen thuis beluisteren? Toegegeven, de versie van Roxanne, met een tweede deel in een jazzarrangement en een feilloze overgang naar de Bill Withers-klassieker Ain't No Sunshine, zoiets maak je enkel live mee. Moest ik echter kiezen tussen een ticket voor dit concert of dezelfde som uitgeven aan al de beste albums van Paul Simon, dan was mijn keuze rap gemaakt. Of heb ik nu te streng geoordeeld?

P.S.: Schandalig en inhalig: aan de merchandisestand waren gehandtekende cd's van Sting te koop aan 40 euro per stuk. Waar en wanneer is het misgegaan?