Pet Sounds: de aanvulling

14 december 2011

Hoe voortreffelijk het artikel van Bertram Mourits en Pieter Steinz over Pet Sounds van The Beach Boys in de huidige Heaven ook is, de kolom Wat Te Beluisteren Na Pet Sounds? verdient enige aanvulling. Er ontbreken een paar artiesten die mijns inziens een grotere claim kunnen leggen op de nalatenschap van The Beach Boys dan sommige artiesten die wel worden genoemd. Je kunt er natuurlijk eindeloos over palaveren, maar The High Llamas, The Wondermints en de tijdgenoot Curt Boettcher verdienen het alsnog te worden genoemd.

Om met Curt Boettcher te beginnen, er is geen andere figuur in de Californische popscene van de jaren zestig, wiens muziek een grotere verwantschap vertoont met die van Brian Wilson. Weliswaar dien je cultheld Boettcher een treetje lager in te schatten dan Wilson, maar voor wie geldt dat niet? Met met groepen als Sagittarius (Present Tense, 1967) en The Millennium (Begin, 1968), en in iets minder mate op zijn enige soloalbum There’s An Innocent Face (1972), geeft hij een geheel eigen draai aan de orkestrale pop die Brian Wilson in de luttele jaren daarvoor had geperfectioneerd. Dat Boettcher veelvuldig samenwerkte met Wilsons oude maatje en producer Gary Usher was geen toeval en geeft aan hoe nauw ze verwant zijn. Een epigoon is Boettcher echter niet, want zowel met Sagiattarius als The Millennium liet hij horen met vergelijkbare bouwstenen toch een eigen geluid te kunnen neerzetten.

Dat is anders bij The High Llamas, die zo’n vijfentwintig jaar later van start gingen en wel heel nadrukkelijk in de toen enigszins vergeten voetsporen van The Beach Boys traden. Afkomstig uit Londen, het geesteskind van de Ier Sean O’Hagan, die daarvoor reeds naam had gemaakt als helft van het sublieme Microdisney, stelden The High Llamas zich vanaf begin jaren negentig ten doel het klassieke Beach Boys-geluid van albums als Pet Sounds, Smile, Sunflower en Surf’s Up nieuw leven in te blazen. Aanvankelijk redelijk schaamteloos met een album als Gideon Gaye (1994), maar met platen als Hawaii, Beet, Maize & Corn en het eerder dit jaar verschenen Talahomi Way bestreek de band een breder gebied en horen we ook invloeden van Burt Bacharach en Nelson Riddle.

Dat The Wondermints ontbreken is mogelijk minder vreemd. Weliswaar weet iedere Brian Wilson-fan dat dit de band is die zijn carrière nieuwe impulsen heeft gegeven en hem begeleidde bij de uitvoering van complexe albums als Pet Sounds en Smile. Tegelijkertijd zette dat een rem op de eigen mogelijkheden. Met albums als Wondermints (1995), Bali (1998) en Mind If We Make Love To You (2002) maakte de groep drie powerpopklassiekers op rij, die overigens een veel breder geluid lieten horen dan alleen dat van The Beach Boys. Maar tot verbazing van iedereen die deze prachtplaten kent, raakten ze ze in Amerika aan de straatstenen niet kwijt. Ze verschenen aanvankelijk alleen in Japan. Dan is betaald de wereld rondreizen in dienst van legende Brian Wilson opeens heel aantrekkelijk.