Postuum: Bobby Keys

4 december 2014

Begonnen bij Delaney & Bonnie, decennia gespeeld met de Stones, fuifmakker van Keith Richards, fervent hashroker, en met John Lennon het ‘lost weekend’ doorgebracht. Saxofonist Bobby Keys heeft een halve eeuw rock ‘n’ roll geleefd en gespeeld met een hoed-af-rij rocksterren, en met memorabele bijdragen op de achtergrond. Hij is gisteren overleden aan een leveraandoening. Bobby Keys was 70 jaar.

Buddy Holly is Bobby Keys’ toegang tot de wereld van rock ‘n’ roll. De jongen Keys, hij is veertien, verschaft zich stilletjes toegang tot de garage in Lubbock waar teenager Holly oefent. “Dat was de eerste keer dat ik iemand elektrische gitaar zag spelen.” Het maakt even veel indruk als King Curtis, zijn andere voorbeeld. Bobby Keys, saxofonist in spe en nog steeds tiener, toert met Holly en Bobby Vee.

In 1964 maakt hij kennis met The Rolling Stones, die in de slipstream van de Beatles Amerika veroveren. “Een stel Engelse nozems komt naar hier en zingt Buddy Holly. Ik was verkocht.” De eerste grote hit van de Stones in Engeland was Holly’s compositie Not Fade Away. Keys’ en Richards’ gezamenlijke geboortedag, 18 december 1943, draagt krachtig bij aan hun onmiddellijke vriendschap. Hun verjaardagen, samen gevierd, moeten interessante expedities zijn geweest.

Bobby Keys speelt albums en tournees lang mee met zijn Britse vrienden. Ze halen geen nobody in huis, Keys is dan al een gerenommeerd muzikant door zijn werk met Delaney & Bonnie, Eric Clapton en George Harrison, hij speelt op diens baanbrekende driedubbelalbum All Things Must Pass. Ook The Who halen hem erbij, net als John Lennon voor zijn Plastic Ono Band. De vriendschappen met Lennon en Who-drummer Keith Moon krijgen hun beslag in het ‘lost weekend’ met John Lennon en Harry Nilsson – onder anderen.

Keys is als zo veel blazers een zeer intuïtieve muzikant. Ogen dicht, aanvoelen en spelen. Zijn beroemdste solo is die op Brown Sugar van Stones-album Sticky Fingers. Hij presteert op zijn minst even goed op bijvoorbeeld Can’t You Hear Me Knockin’, ook van Sticky Fingers, en Miss You, maar de vondst op Brown Sugar maakt die solo zo bijzonder. Op die plek is een gitaarsolo gepland – Mick Jagger persoonlijk beslist spontaan dat Bobby Keys het werk moet doen.

Keys verlaat het grote circuit voor clubs en opnamesessies maar blijft de Stones trouw, ondanks een weinig elastische verhouding met Jagger. Richards haalt zijn vriend in 1989 stiekem naar een concert. Jagger reageert verbijsterd maar moet toegeven dat ze weer thuis zijn.

Dit jaar nog heeft Bobby Keys meegespeeld met de groep die hem veroverde met hun Buddy Holly-interpretatie. De tocht naar Australiè heeft hij niet gehaald. Hij lag al in het ziekenhuis.

De Heaven-rubriek voor de doden heet Return To Sender. Wie speelt saxofoon op die nummer één hit van Elvis Presley?

Robert Henry ‘Bobby’ Keys, 18 december 1943 – 2 december 2014