Postuum: Otis Clay

9 januari 2016

De afgelopen vrijdag overleden Amerikaanse soulzanger Otis Clay was een van azen van het befaamde Hi-label. Samen met stalgenoten Al Green, Ann Peebles en O.V. Wright had hij zijn hoogtijdagen in de jaren zeventig. Clay werd 73.

Otis Clay is de archetypische deep soulzanger. Geboren in een godsvruchtig gezin – tien kinderen – in de zuidelijke staat Mississippi zingt hij van jongsaf in diverse gospelkoren. Eerst met broers en zussen en neven en nichten, allengs in professionele settings – gospel is in de jaren vijftg en zestig  populair in de Verenigde Staten -, totdat Atlantic hem oppikt. Hij maakt de niet ongebruikelijke overstap van de religieuze naar de seculiere scene en wordt door Jerry Wexler gekoppeld aan Rick Hall in zijn befaamde Muscle Shoals studio. Clay’s versie van Doug Sahm’s She’s About A Mover is succesvol, andere opnamen, waaronder Do Right Woman, Do Right Man, scoren minder.

In 1971 tekent Clay bij Hi Records in Memphis en onder supervisie van Willie Mitchell, samenwerkend met liedjessmid Don Bryant en de geweldige huisband met de broers Hodges, beleeft hij gouden tijden. Precious, Precious doet het erg goed in zijn uitvoering, maar zijn signature song wordt Trying To Live My Life Without You. Begin jaren tachtig wordt dat ook een grote hit in de versie van Bob Seger, maar wrang genoeg kunnen klassieke soulzangers als Clay in die tijd zelf amper nog een boterham verdienen, omdat ze door de discorage totaal obsoleet zijn geworden. Japan is voor velen, ook voor Clay, een laatste toevluchtsoord, want daar is en blijft deep soul onverminderd populair.

Eind jaren tachtig keert het tij weer enigszins, als vooral in Engeland het genre wordt herontdekt en labels als Kent, Demon en Ace compilaties uitbrengen van in vergetelheid geraakte soulhelden. Hi tuigt zelfs een ware soulrevue op, die in 1990 als A Memphis Soul Night een heuse clubtour door Europa doet. Samen met Wllie Mitchell, Lynn White, Ann Peebles en David Hudson zie ik Clay nog gloriëren in het oude Tivoli in Utrecht. Clay doet een fantastische uitvoering van Two Wrongs (Don’t Make A Right).

Sinds die soulrevival brengt Clay met regelmaat albums uit. In 2008 krijgt hij zelfs een Grammy Award in de categorie 'Traditionele R&B' voor zijn album Walk Mile In My Shoes. In 2013 treedt hij toe 2013 tot de Blues Hall Of Fame.

Otis Clay: 11 februari 1942 – 8 januari 2016.