Ramblin' Roots (2): Gregory Page

9 oktober 2014

Een van de opvallende verschijningen op Ramblin’ Roots is de altijd vintage chique geklede Gregory Page (51). Op zijn vorige albums weerklonk de heimwee naar de jaren twintig van de vorige eeuw, liefdevolle odes aan de vroegste jazzmuziek. Op zijn jongste One Way Journey Home treedt hij in de Keltische voetsporen van zijn Ierse grootvader. Bij het americanafestival TakeRoot afgelopen september in Groningen was Page een van de grote verrassingen. One Way Journey Home was bijna niet aan te slepen. Het succes is hem niet komen aanwaaien. De Amerikaan met het Europese hart of de Europeaan met het Amerikaanse hart – daar is hij zelf nog altijd niet uit blijkens een interview dat onlangs in Heaven werd gepubliceerd– zoekt hij naar wie hij werkelijk is.

Gregory Page komt uit een muzikale familie. Grootvader Dave Page bespeelde de Uilleann pipes, ­de Ierse variant van de doedelzak. Zijn moeder Moy Page was zangeres, die op tournee in Libanon een korte affaire had met een Armeense muzikant. Pas een half leven later spoorde Gregory Page zijn vader op. Hij bezingt die ontmoeting op One Way Journey Home in het lichtelijk hilarische Old Photographs, dat in nog geen vier minuten zijn levensgeschiedenis schetst. Geboren en getogen in Londen, op zijn veertiende naar Californië verhuisd, muzikant geworden, in Parijs zijn verloren gewaande vader teruggevonden, inmiddels rondlopend met het idee zich in Europa te vestigen.

Op zijn jongste album heeft Page geprobeerd het intieme geluid van de jaren twintig te verenigen met de wilskrachtige klanken van de Uilleann pipes en de tin whistle. Hij nam het album op met de hulp van zijn vriend Jason Mraz, de singer-songwriter die hij bijstond aan het begin van diens carrière en die hem inmiddels heeft overvleugeld. “De liedjes waren nog zo nieuw dat ik de teksten van papier moest zingen. Sommige nummers hebben we wel vijftig keer opgenomen, alleen ik en mijn gitaar. Uit al die opnamen kozen we steeds de beste versie. Al het andere wat je hoort is later toegevoegd. Het meest is ingespeeld door Eric Rigler, een van de beste bespelers van de Uilleann pipes. Je zou hem kunnen kennen van de soundtracks van Braveheart en Titanic.”

One Way Journey Home kwam er met hulp van bevriende muzikanten en crowdfunding. “Voor mij is Kickstarter een uitkomst, want zo hoef ik niemand rechtstreeks om geld te vragen, iets wat ik erg moeilijk vind. Nu attendeer ik ze op een link en kunnen ze zelf beslissen of ze me ondersteunen. Ik wil mijn muzikanten en de studio namelijk wel betalen, al doet iedereen mee voor een vriendenprijs. Ze weten dat ik tot de armoedzaaiers behoor. Bij muzikanten is iets gelijks aan de hand als in de maatschappij. Een kleine groep is miljonair, zoals Jason Mraz, maar de meesten zijn zoals ik. Voor een middenklasse is nauwelijks ruimte, mensen die niet rijk zijn maar genoeg geld hebben om onbezorgd te kunnen leven.”

Page is jaloers noch kwaad over zijn situatie. “Ik blijf tegen mezelf zeggen dat ik mijn eigen weg volg. Als ik in Nederland voor vierhonderd man speel of soms voor vijftig, geeft me dat meer bevrediging dan wanneer ik voor vierduizend man sta te spelen in het voorprogramma van Jason, want daar komt niemand voor mij. Natuurlijk roept mijn moeder voortdurend: laat Jason je vooruit helpen. Maar zo eenvoudig werkt het niet. Hij helpt me bovendien al waar hij kan. Ik ken trouwens genoeg artiesten met nog minder succes dan ik, terwijl ze minstens evenveel talent hebben, zo niet meer. Cream don’t rise to the top.

Ramblin’ Roots vindt plaats op 18 oktober vanaf 16.00 uur in diverse zalen van het nieuwe TivoliVredenburg in Utrecht. Met de Robert Cray Band, Lee Fields & The Expressions, Greg Trooper, Thomas Dybdahl, Gemma Ray, Mary Gauthier, Dave McGraw & Mandy Fer, Gregory Page en nog vele anderen. Op verschillende plekken kunt u eten en drinken. Ook zijn er albums te koop. Kaarten kosten 37,50 euro. Voor meer informatie en kaartverkoop zie www.ramblinroots.nl.

Het gehele interview met Gregory Page is gepubliceerd in Heaven magazine september 2014.