Ramblin' Roots (4): Lee Fields

16 oktober 2014

Lee Fields is een soulveteraan die pas in 2009 echt doorbrak met het album My World. Onlangs verscheen het alom hoog gewaardeerde Emma Jean. In een interview met Heaven's Marcel Haerkens vertelde de zanger waar zijn roots liggen.

“Elke zichzelf respecterende artiest heeft een morele plicht ten opzichte van zijn publiek: iedere avond weer het beste van jezelf geven”, zegt Lee Fields plechtig. En dat doet hij al sinds eind jaren zestig, al lijkt hij met My World zowel artistiek als commercieel pas echt tot volle wasdom gekomen.

Na de magere jaren tachtig, zijn comeback via Desco, het latere Daptone, vindt hij emplooi bij Truth & Soul, het label van producers Jeff Silverman en Leon Michaels. Met dit gouden koppel aan het roer weet Fields handig te laveren tussen de rauwheid van zijn vroegere werk en de zoetgevooisdere Philly Soul van The Stylistics en The Delfonics in hun hoogtijdagen. My World grijpt terug op de rijke soulhistorie, maar is tegelijkertijd wel voorzien van een lichtelijk contemporain geluid. “Ik voelde meteen dat ik bij die ­gozers in goede handen was, dus ik heb ze volledige creatieve vrijheid gegeven.”

Vragen over zijn exacte leeftijd weet Fields steevast handig te ontwijken, maar vast staat in ieder geval dat hij in zijn 1969 op plaat debuteerde met de broeierige slijper Bewildered. Binnen de kortste keren raakt hij echter geïnfecteerd door het funkvirus. Zo zit hij als zanger een tijdje bij pioniers Kool & The Gang, al ontleent hij zijn faam toch aan de kantjes die begin jaren zeventig onder zijn eigen naam verschijnen. ­Singles als The Bull Is Coming, Funky Screw en het mega­populaire Let’s Talk It Over zijn evenals het gelijknamige album uit 1979 inmiddels stuk voor stuk geheide collecter’s items.

De stijl van Fields is onmiskenbaar geënt op het werk van James Brown van wie hij ook live diverse nummers brengt. Het levert hem de bijnaam Little J.B. op, waar hij zelf gemengde gevoelens over koestert. “Natuurlijk, je kunt met slechtere artiesten vergeleken worden. Brown is een van de echte ­giganten, maar ik heb me door zoveel verschillende mensen laten beïnvloeden. Zaak is dat je uiteindelijk toch je eigen signatuur ontwikkelt. Als er al iemand mijn rolmodel zou moeten zijn dan is het uiteindelijk toch Otis Redding. Hij is de allergrootste.”

Ramblin’ Roots vindt plaats op zaterdag 18 oktober a.s. vanaf 16.00 uur in diverse zalen van het nieuwe TivoliVredenburg in Utrecht. Met de Robert Cray Band, Lee Fields & The Expressions, Greg Trooper, Thomas Dybdahl, Gemma Ray, Mary Gauthier, Dave McGraw & Mandy Fer, Gregory Page en nog vele anderen. Op verschillende plekken kunt u eten en drinken. Ook zijn er albums te koop. Kaarten kosten 37,50 euro. Voor meer informatie en kaartverkoop zie www.ramblinroots.nl.

Het gehele interview met Lee Fields is gepubliceerd in Heaven magazine mei 2011.