Recensies

Recensie
20 oktober 2014Haar nieuwe album is absoluut de moeite waard en is schitterend verpakt. In december komt ze naar ons land. Dus als je Wendy McNeill nog niet kent, is het tijd voor een kennismaking. Zeker als je houdt van Emily Jane White.
Recensie
07 oktober 2014In de aanloop naar het jubileumjaar 2015 lijkt Rowwen Hèze zichzelf te herontdekken met de Club America-tournee. Drie zwarte zangeressen weten het blanke ensemble op sommige momenten warempel te laten klinken als een heus soulorkest.
Recensie
06 oktober 2014Het podium in de sfeervolle kleine zaal van het Frits Philips muziekcentrum bevat een stoel en een akoestische gitaar op een standaard, omzoomd door wat palmgroen. In de stilte klinkt ‘My Back Pages’ en even later verschijnt vanuit de coulissen Roger McGuinn met zijn zevensnarige Martin-gitaar, grote bruine hoed op.
Recensie
03 oktober 2014Dat Lenny Kravitz het fenomenale ‘Let Love Rule’ uit 1989 nooit meer zou overtreffen, daar kan iedereen vrede mee hebben, inclusief de artiest zelf, vermoed ik. Dat is zo’n klassieker waarop een carrière gebouwd kan worden. Maar deze ontluistering?
Recensie
20 september 2014Mijn favoriete rocker flikt het weer. Op een gitaarlick die Keith Richards bedacht zou kunnen hebben, zingt Chuck Prophet haast achteloos 'Countrified Inner-City Technological Man'. Eerst moet ik er om lachen: hoe verzint iemand zo’n titel.
Recensie
18 september 2014Gisteren luisterde ik in de auto naar ‘Gone Baby Gone’ van Boz Scaggs, met de warme septemberzon in mijn gezicht. Soms is het leven voor enkele minuten perfect, los van wat er in dat liedje bezongen wordt. Het nummer klinkt zo weldadig dat het me aan het allerbeste van Al Green doet denken.
Recensie
15 september 2014Hoe jonger de zanger, hoe zwaarder de thema’s. Terwijl de oude garde grossiert in levenslustig jolijt, wordt er bij de jonkies nog behoorlijk in het bier gejankt. Melancholie geeft de muze vleugels. Jong geleerd lijkt oud afgeleerd, zo kan men concluderen na TakeRoot.
Recensie
11 september 2014En dan staan daar ineens St. Paul & The Broken Bones, als een mokerslag op de Kop-van-jut. Ze klinken vertrouwd, maar toch anders. Je waant je in een uitzinnige kerkdienst in The Deep South, alwaar de duivel net wordt uitgedreven.
Recensie
15 augustus 2014David Gray? In het Ryman Auditorium? Had ik iets gemist? Kennelijk wel, want hij stond zeker niet zonder reden geprogrammeerd in deze wereldberoemde venue in downtown Nashville, zo bleek. De 2300 zitplaatsen tellende zaal was tot de nok toe gevuld en ging volledig plat. Een vreemde gewaarwording.
Recensie
13 augustus 2014Zo kaal en eerlijk als de hoes van ‘Year Of The Dog’ is – een zwart wit portret van Phil Smith –, zo kaal en eerlijk is ook de muziek die de uit Brisbane, Australië afkomstige singer-songwriter hier voorschotelt. Of eigenlijk net niet.

Pagina's