The Return Of The Bastard Of Belgium

17 juni 2014

Eind vorig jaar speelde Graham Parker nog een concertje in Gent, doch het was al uitverkocht vooraleer ik ervan hoorde.  En op 3 april 1998 speelde hij in de Ancienne Belgique in Brussel, en die datum zal ik niet licht vergeten want op die eigenste dag werd mijn dochter geboren. Gelukkig voor mij is dit concert net op cd uitgebracht, met als titel Live Alone: The Bastard Of Belgium.

Deze keer zou Graham Parker mij niet ontglippen, en ik had zelfs een zitje op de eerste rij. Ik had hem nog nooit live gezien met zijn begeleidingsgroep The Rumour, waarmee hij in het begin van zijn carrière – tussen 1976 en 1980 – toch zijn allerbeste platen heeft gemaakt. Dat werd tijdens dit concert in AB in Brussel bevestigd door de royale hoeveelheid songs uit die periode, met maar liefst vijf songs van respectievelijk debuutplaat Howlin’ Wind (1976) en klassieker Squeezing Out Sparks (1979). The Rumour bestaat uit gitaristen Brinsley Schwarz en Martin Belmont, orgelist Bob Andrews, bassist Andrew Bodnar en drummer Steve Goulding.

De jaren tachtig werden over het hoofd gezien. Parker lachte zelfs ermee dat er in die tijd bijna geen goeie rockplaten gemaakt werden. Wat mij betreft heeft hij toen zelf liefst driemaal het tegendeel bewezen met de trits Another Grey Area (1982; met het geweldige Temporary Beauty), The Real Macaw (1983; met You Can't Take Love For Granted, Sounds Like Chain en Just Like A Man) en Steady Nerves (1985; met Break Them Down), die ik thuis op vinyl in de kast heb staan. Jammer dat hij geen liedjes uit die periode speelde – maar die platen heeft hij niet met The Rumour gemaakt. Twee jaar geleden nam Graham Parker voor het eerst sinds drie decennia de draad weer op met The Rumour. Samen maakten ze de Three Chords Good, waarvan hij ook enkele nummers bracht: Live in Shadows en het countryachtige That Moon Was Low.

Het concert ging met Fools Gold en Hotel Chambermaid nogal heftig van start, je zag onmiddellijk dat deze zes al wat oudere heren er zin in hadden en wel aan te porren waren voor een rock 'n' roll-feestje! Ze speelden strak en het spelplezier droop ervan af. Misschien had Graham Parker toch wat eerder The Rumour terug uit de kast moeten halen... Daarna volgde de klassieker White Honey,  ter gelegenheid waarvan hij vertelde dat ze toch al zowat 35 jaar niet meer samen op het vasteland van Europa hadden gespeeld, en dat ze dat nu wilden goedmaken. Ook deelde hij ons mee dat ze in Brugge onlangs zeer lekkere moules frites hadden geheten. Ja, zelfs oude rotten in het vak kunnen niet leven van rock 'n' roll alleen en zijn blijkbaar gevoelig voor Belgische culinaire toppers.

Parker sloot het optreden of met drie bisnummers: het You Can’t Be Too StrongThe Moon Was Low  en Don’t Ask Me Questions, waarbij ik het eerste en het derde nummer tot de hoogtepunten van de avond reken.  En na lang roepen en applaudisseren kwam er nog een tweede bisronde, het zeer swingende Soul Shoes. Voilà. Twee uur rumourige rock 'n' roll - enthousiast, fris en vitaal. Zowat derig jaar luister ik naar de platen van Graham Parker, en ik heb hem ook een enkele keer solo aan het werk gezien, maar dit was de kers op de taart.