Robert Plant live: onverwoestbaar

26 juni 2014

Dat het muzikale universum van Robert Plant nog steeds uitdijt, mag gezien zijn legendarische staat van dienst bijzonder heten. Met het grootste gemak zou hij op zijn lauweren kunnen rusten of avond na avond oude successen uitmelken. Maar de zanger van Led Zeppelin is uit een ander, avontuurlijker soort hout gesneden. Hij beklimt geen eenvoudige Stairway To Heaven, maar is bezig aan een eindeloze muzikale expeditie naar verschillende uithoeken van deze aardkloot. Een muzikale omnivoor met een beweeglijke geest in een lichaam uit 1948.

Robert Plant zoekt de spanning in de muziek. Daarbij overstijgt hij disciplines. Zo overtuigt hij als rockzanger moeiteloos in het americana-genre, getuige zijn duetalbum met Alison Krauss, het met een Grammy onderscheiden Raising Sand uit 2007. Dat de schijnbaar onvermoeibare allerminst aan overtuigingskracht heeft ingeboet, bleek eens te meer uit zijn geweldige optreden met The Sensational Space Shifters afgelopen maandag in Keulen.

Een locatie kan ook tegen iemand werken, zeker wanneer die de kwaliteit bezit van het E-Werk. De fraaie industriële architectuur van de oude machinefabriek werkt aangenaam op het gemoed. En dan is daar nog het voorprogramma. Het lijkt onbegonnen werk om de fenomenale North Mississippi Allstars te willen toppen. Robert Plant stond, om het voetbaltechnisch uit te drukken, met twee nul achter toen hij om negen uur aftrapte. Maar met de fenomenale vertolking van de Led Zeppelin-klassieker When The Levee Breaks wordt meteen duidelijk welk soort avond het wordt: Plant gooit het over een andere boeg.

Overbekende nummers worden aangepast volgens zijn huidige opvattingen. Hij voegt exotische instrumenten toe, waardoor het wereldmuziek wordt, maar dan zonder de vaak aanwezige cultureel correcte pretentie. Er zijn dubs en triphop-sounds te horen naast viool en banjo. Met leden afkomstig uit Portishead en Massive Attack produceren The Sensational Space Shifters een even eigentijds als particulier geluid. Maar het blijft rock ‘n’ roll: onverwoestbaar hard en monumentaal gevoelig. Experimenteel en toch direct in de bloedbaan.

Ruim twee weken na zijn optreden op Pinkpop, alwaar hij in de schaduw stond van de gefossiliseerde Rolling Stones, toont Robert Plant zich allesbehalve versteend. In Whole Lotta Love en het iconische Rock And Roll jankt en brult hij als een hongerige hyena. Hij brengt veel nummers van zijn begin september te verschijnen album Lullaby And…The Ceaseless Roar, waarvoor hij naar Marokko en Mali trok. Terwijl de beoordeling van de optredens van de Stones zich alleen nog maar lijken toe te spitsen op de lichamelijke prestatie van alfaman Mick Jagger, houdt Plant zich verre van overdreven geldingsdrang of zielige aandachttrekkerij. De muziek is zijn weg én zijn bestemming. Kortom: wüst, wild und wunderbar!